Η υπόθεση με την τοποθέτηση του νέου γλυπτού στην προβλήτα του Λαυρίου δεν είναι μια ασήμαντη διαφωνία περί αισθητικής. Είναι μια υπόθεση που εκθέτει πολιτικά τη δημοτική αρχή του Δημήτρη Λουκά και γεννά σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται αποφάσεις που αφορούν τον δημόσιο χώρο, την τέχνη και –κυρίως– την ιστορική μνήμη της πόλης.

Όταν το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη επιλογή «ιδιαίτερα άστοχη», να καταγγέλλει ότι δεν τηρήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία δημόσιου καλλιτεχνικού διαγωνισμού και να ζητά από τον ίδιο τον δήμαρχο να αναθεωρήσει τη χωροθέτηση, τότε ο κ. Λουκάς δεν μπορεί να συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται για μια ακόμη συνηθισμένη δημοτική παρέμβαση. Οφείλει εξηγήσεις. Και τις οφείλει δημόσια. Διότι εδώ δεν κρίνεται απλώς πού τοποθετήθηκε ένα γλυπτό. Κρίνεται εάν η διοίκηση του Δήμου διαθέτει την απαιτούμενη σοβαρότητα, διαφάνεια και ιστορική ευαισθησία όταν παρεμβαίνει σε έναν τόπο τόσο φορτισμένο όσο το Λαύριο.

Η επιστολή του ΕΕΤΕ της 20ής Αυγούστου 2026 είναι καταπέλτης για τη δημοτική αρχή. Το Επιμελητήριο αναφέρει ότι στην ανάθεση του έργου «δεν τηρήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία» για τοποθέτηση έργων σε δημόσιο χώρο μέσω δημόσιου καλλιτεχνικού διαγωνισμού. Πρόκειται για συγκεκριμένη και σοβαρή θεσμική αιχμή, την οποία ο δήμαρχος δεν μπορεί να προσπεράσει με γενικόλογες απαντήσεις. Αν ο Δήμος θεωρεί ότι όλα έγιναν σωστά, τότε ο Δημήτρης Λουκάς οφείλει να παρουσιάσει τα στοιχεία: ποιος αποφάσισε, με ποια διαδικασία, βάσει ποιων κριτηρίων και ύστερα από ποιες γνωμοδοτήσεις.

Ακόμη πιο προβληματική εμφανίζεται η ίδια η χωροθέτηση. Σύμφωνα με το ΕΕΤΕ, το νέο γλυπτό τοποθετήθηκε μόλις σαράντα μέτρα από το «Μνημείο της Γυναίκας της Μακρονήσου» του Μιχάλη Κάσση, έργο του 1989 που είναι δεμένο με την ιστορία του τόπου και τη μνήμη της Μακρονήσου. Το Επιμελητήριο υποστηρίζει μάλιστα ότι ο προσανατολισμός των δύο γυναικείων μορφών προς τη Μακρόνησο υποβαθμίζει συμβολικά και οπτικά το προϋπάρχον μνημείο και προκαλεί σύγχυση ως προς τους συμβολισμούς του.

Αν πράγματι αυτή ήταν η προετοιμασία μιας τόσο ευαίσθητης παρέμβασης, τότε η δημοτική αρχή επέδειξε τουλάχιστον εντυπωσιακή προχειρότητα. Το Λαύριο δεν είναι λευκός καμβάς πάνω στον οποίο κάθε διοίκηση μπορεί να τοποθετεί έργα κατά βούληση. Η Μακρόνησος βρίσκεται απέναντι. Η ιστορία βρίσκεται εκεί. Τα μνημεία που προϋπήρχαν βρίσκονται εκεί. Και ένας δήμαρχος που διαχειρίζεται αυτόν τον τόπο έχει ευθύνη να γνωρίζει ότι η «ανάπλαση» δεν σημαίνει αυθαίρετη επαναδιαμόρφωση της ιστορικής του ταυτότητας.

Το πιο πολιτικά επιβαρυντικό για τον Δημήτρη Λουκά είναι ότι το ΕΕΤΕ δεν περιορίζεται στην κριτική. Ζητά ευθέως από τη Δημοτική Αρχή και προσωπικά από τον δήμαρχο να αναθεωρήσουν τη χωροθέτηση ως «άτυχη», ενώ ζητά συνάντηση με τη συμμετοχή φορέων, μεταξύ των οποίων το ΕΕΤΕ, το ΠΕΚΑΜ, το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου και δημοτικές παρατάξεις. Με άλλα λόγια, ένας θεσμικός φορέας ζητά ουσιαστικά από τον Δήμο να ξαναδεί μια ήδη ειλημμένη απόφαση και να εξηγήσει πώς ακριβώς φτάσαμε σε αυτήν.

Ο κ. Λουκάς, λοιπόν, δεν χρειάζεται να απαντήσει με επικοινωνιακές υπεκφυγές αλλά με έγγραφα και συγκεκριμένα γεγονότα. Πού είναι ο δημόσιος καλλιτεχνικός διαγωνισμός που, σύμφωνα με το ΕΕΤΕ, έπρεπε να έχει προηγηθεί; Ποιος επέλεξε τη συγκεκριμένη θέση; Ποια μελέτη εξέτασε τη σχέση του νέου έργου με το Μνημείο της Γυναίκας της Μακρονήσου; Ποιοι ειδικοί και ποιοι φορείς γνωμοδότησαν;

Αυτά δεν είναι «λεπτομέρειες». Είναι ο πυρήνας της χρηστής διοίκησης. Και όσο δεν δίνονται πειστικές απαντήσεις, η εικόνα που δημιουργείται είναι εκείνη μιας δημοτικής αρχής που αποφασίζει πρώτα και καλείται να εξηγήσει μετά. Σε μια πόλη με το ιστορικό βάρος του Λαυρίου, αυτή η νοοτροπία δεν είναι απλώς ανεπαρκής. Είναι επικίνδυνα επιπόλαιη.

Ο Δημήτρης Λουκάς έχει πλέον μια ξεκάθαρη επιλογή: είτε θα παρουσιάσει δημόσια τη διαδικασία και θα απαντήσει μία προς μία στις αιτιάσεις του ΕΕΤΕ είτε θα αναθεωρήσει μια επιλογή που ένας αρμόδιος θεσμικός φορέας χαρακτηρίζει ιδιαίτερα άστοχη. Αυτό που δεν δικαιούται να κάνει είναι να αντιμετωπίσει την ιστορική μνήμη του Λαυρίου ως διακοσμητική λεπτομέρεια μιας ανάπλασης. Η πόλη δεν είναι ιδιοκτησία καμίας δημοτικής αρχής και η ιστορία της δεν προσαρμόζεται στις επιλογές κανενός δημάρχου.

ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΤΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΤΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ;

Η παρέμβαση του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος για το νέο γλυπτό στην προβλήτα του Λαυρίου αλλάζει πλέον τα δεδομένα. Δεν έχουμε απλώς μια αντιπαράθεση μεταξύ δημοτών ούτε μια συζήτηση στα κοινωνικά δίκτυα για το αν ένα έργο αρέσει ή δεν αρέσει. Ένας θεσμικός φορέας των εικαστικών τεχνών θέτει σοβαρά ζητήματα για τη διαδικασία που ακολουθήθηκε, τη χωροθέτηση του γλυπτού και τη σχέση του με το ιστορικό «Μνημείο της Γυναίκας της Μακρονήσου».

Και μετά από αυτή την εξέλιξη προκύπτει ένα απλό αλλά αμείλικτο ερώτημα:

Οι δημοτικοί σύμβουλοι του Λαυρίου πού βρίσκονται;

Τι έχουν να πουν η κυρία Αργεντίνη και η κυρία Κανελλοπούλου; Τι λένε οι κύριοι Κωστάλας, Φλεβάρης και Συρίγος;

Συμφωνούν με τη συγκεκριμένη επιλογή της δημοτικής αρχής Λουκά; Διαφωνούν; Θεωρούν ότι ακολουθήθηκε η σωστή διαδικασία; Πιστεύουν ότι πρέπει να παραμείνει το γλυπτό στη συγκεκριμένη θέση ή ότι, μετά την παρέμβαση του ΕΕΤΕ, το θέμα πρέπει να επανεξεταστεί;

Η σιωπή δεν απαντά σε κανένα από αυτά τα ερωτήματα.

Ανακοινώσεις και δημόσιες τοποθετήσεις έχουν ήδη υπάρξει από άλλες πλευρές. Επομένως, όσοι εκπροσωπούν τους πολίτες στο Δημοτικό Συμβούλιο δεν μπορούν να θεωρούν ότι το ζήτημα δεν τους αφορά. Πολύ περισσότερο όταν αφορά την καρδιά του Λαυρίου, τον δημόσιο χώρο και ένα σημείο με ιδιαίτερο ιστορικό και συμβολικό βάρος.

Ιδιαίτερη απορία προκαλεί μέχρι στιγμής και η απουσία δημόσιας τοποθέτησης από την Αρετούσα Μακρή και την Ιωάννα Κουλουβράκη.

Γιατί δεν παίρνουν θέση;

Δεν χρειάζεται κανείς να προδικάσει ποια πρέπει να είναι αυτή η θέση. Χρειάζεται όμως να υπάρχει. Οι επικεφαλής δημοτικών παρατάξεων δεν εκλέγονται μόνο για να παρεμβαίνουν στα θέματα που επιλέγουν. Όταν ένας θεσμικός φορέας ζητά από τον ίδιο τον δήμαρχο να αναθεωρήσει μια απόφαση και θέτει ζήτημα διαδικασίας, διαφάνειας και σεβασμού της ιστορικής μνήμης, οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν τι πιστεύει η αντιπολίτευση.

Κυρία Μακρή, κυρία Κουλουβράκη, συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την παρέμβαση του ΕΕΤΕ;

Κυρίες και κύριοι δημοτικοί σύμβουλοι του Λαυρίου, ποια είναι η θέση σας;

Και τελικά το βασικό ερώτημα προς όλους είναι ένα:

Θα ζητήσετε να συζητηθεί άμεσα το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο και να παρουσιαστούν δημόσια όλα τα στοιχεία για την ανάθεση και τη χωροθέτηση του γλυπτού ή θα επιλέξετε τη σιωπή;

Γιατί από τη στιγμή που το θέμα έχει λάβει πλέον θεσμικές διαστάσεις, η σιωπή είναι και αυτή πολιτική στάση — και οι πολίτες έχουν δικαίωμα να την κρίνουν.

Η επανεκλογή του κ. Θέμη Οικονόμου στην προεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου Αχαρνών παρουσιάστηκε ως μια επιλογή συνέχειας. Ωστόσο, όσα ακολούθησαν μέσα σε λίγα μόλις λεπτά από την ολοκλήρωση της διαδικασίας ήταν αρκετά για να προκαλέσουν νέο κύκλο έντονης πολιτικής συζήτησης και να θέσουν υπό αμφισβήτηση το κατά πόσο η συγκεκριμένη επιλογή θα λειτουργήσει προς όφελος της δημοτικής αρχής.

Ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου δεν είναι ένας απλός αιρετός. Είναι ο θεματοφύλακας της θεσμικής λειτουργίας του κορυφαίου οργάνου του Δήμου. Οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη, να διασφαλίζει την απόλυτη ακρίβεια των διαδικασιών και να αποφεύγει οτιδήποτε μπορεί να δημιουργήσει υπόνοιες ή πολιτικές σκιές. Και ακριβώς γι' αυτό, όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα.

Η δημόσια παρέμβαση του δημοτικού συμβούλου της αντιπολίτευσης κ. Συρινίδη(ολόκληρη την τοποθέτηση του κύριου Συρινίδη θα την αναδείξουμε αύριο σε άλλο ρεπορτάζ), ο οποίος δήλωσε ότι «πολλοί σας ψήφισαν με κρύα καρδιά», δεν ήταν μια τυχαία πολιτική ατάκα. Ήταν μια ευθεία αμφισβήτηση του κλίματος που επικρατεί στο εσωτερικό της πλειοψηφίας. Είτε η εκτίμηση αυτή ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα είτε όχι, αποτυπώνει μια πολιτική εικόνα που η δημοτική αρχή δεν μπορεί να αγνοήσει.

 Σε μια τόσο κρίσιμη ψηφοφορία, κάθε απουσία αποκτά πολιτική σημασία. Οι δημότες εύλογα αναρωτιούνται αν πίσω από αυτές κρύβεται απλή συγκυρία ή μήπως αποτελούν ένδειξη ότι στο εσωτερικό της παράταξης υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και επιφυλάξεις.

Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκάλεσε η διαδικασία καταμέτρησης για τη Δημοτική Επιτροπή. Η αρχική ανακοίνωση διαφορετικού αριθμού ψήφων για τον κ. Μιχάλη Βρεττό δημιούργησε σύγχυση και αλλοίωσε προσωρινά την εικόνα του αποτελέσματος, μέχρι να αποκατασταθεί η πραγματική καταμέτρηση.

Σε μια δημοκρατική διαδικασία αυτού του επιπέδου, δεν υπάρχουν «μικρά» λάθη. Κάθε λάθος επηρεάζει την αξιοπιστία του θεσμού και δίνει αφορμή για πολιτική κριτική. Δεν είναι δουλειά της δημοσιογραφίας να αποδίδει προθέσεις χωρίς αποδείξεις. Είναι όμως υποχρέωσή της να επισημαίνει ότι τέτοιες αστοχίες δεν μπορούν να θεωρούνται ασήμαντες ούτε να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία. Αντιθέτως, απαιτούν σαφείς εξηγήσεις και απόλυτη διαφάνεια.

Συγκεκριμένα είπε ότι πήρε ο κύριος Μιχάλης Βρεττός δέκα ψήφους, με αποτέλεσμα να βρίσκεται εκτός Δημοτικής Επιτροπής, ενώ στην πραγματικότητα είχε πάρει δώδεκα. Το θέμα που τίθεται είναι, το έκανε σκόπιμα για να δημιουργήσει πρόβλημα στην παράταξη ή αθελά του. Επειδή εμείς πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να έχει κάνει λάθος στην καταμέτρηση, πηγαίνουμε στο συμπέρασμα ότι το έκανε μάλλον σκόπιμα. Αυτά να τα βλέπει ο κύριος Μιχάλης Βρεττός, ο οποίος πριν λίγο τον είχε ψηφίσει, ενώ ο Οικονόμου πήγε να τον κοντύνει.

Αυτό είναι και το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα για τον δήμαρχο κ. Σπύρο Βρεττό. Μια επανεκλογή που υποτίθεται ότι θα έκλεινε ένα κεφάλαιο εσωτερικής συζήτησης κινδυνεύει να ανοίξει ένα νέο. Αν η πρώτη μεγάλη διαδικασία μετά την εκλογή συνοδεύεται από εντάσεις, αμφισβητήσεις και διορθώσεις στην καταμέτρηση, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία μόνο καθησυχαστικό δεν είναι.

Οι πολίτες των Αχαρνών έχουν κουραστεί από τις εσωτερικές ισορροπίες και τις προσωπικές στρατηγικές. Περιμένουν έργο, αποτελεσματικότητα και θεσμούς που λειτουργούν με ακρίβεια και σοβαρότητα. Δεν τους ενδιαφέρει ποιος κερδίζει πόντους μέσα στη δημοτική ομάδα ούτε ποιος κυριαρχεί στους εσωτερικούς συσχετισμούς. Τους ενδιαφέρει να βλέπουν μια δημοτική αρχή που λειτουργεί χωρίς σκιές και χωρίς εικόνες που προκαλούν αμφιβολίες.

Η νέα θητεία του προέδρου ξεκινά, λοιπόν, με αυξημένες απαιτήσεις. Κάθε επόμενη συνεδρίαση θα αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης. Κάθε διαδικασία θα εξετάζεται με μεγαλύτερη προσοχή. Και κάθε θεσμική αστοχία θα έχει πλέον μεγαλύτερο πολιτικό κόστος από ό,τι στο παρελθόν.

Η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται με μια ψηφοφορία. Κερδίζεται καθημερινά μέσα από τη συμπεριφορά, τη συνέπεια και τον σεβασμό στους θεσμούς. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα του κ. Οικονόμου από εδώ και πέρα.

Η πολιτική δεν συγχωρεί εύκολα τις κακές εντυπώσεις, ιδιαίτερα όταν αυτές δημιουργούνται την πρώτη κιόλας ημέρα μιας νέας θητείας. Αν η επανεκλογή του κ. Οικονόμου επρόκειτο να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή, τότε η συνεδρίαση αυτή πέτυχε μάλλον το αντίθετο: άνοιξε έναν νέο κύκλο πολιτικής αμφισβήτησης, στον οποίο οι απαντήσεις δεν θα δοθούν με δηλώσεις αλλά με πράξεις.

Συμπερασματικά ο κ. Οικονόμου συνεχίζει προκλητικός και φυσικά το μόνο που τον νοιάζει είναι η δικιά του ύπαρξη. Και βέβαια, ο μισθός του. Γιατί φυσικά αυτό τον ενδιαφέρει και πολύ, να παίρνει τον μισθό του προέδρου. Άλλωστε, δεν τον βλέπει κανένας έξω να κερνάει τίποτα σε κανέναν, παρά μόνο να παραβρίσκεται σε εκδηλώσεις που γίνονται στο Δήμο, Χριστούγεννα, Πάσχα, 25 Μαρτίου, 28 Οκτωβρίου, όπου τον κερνάνε καφέ. Γιατί ούτε καφέ δε κερνάει.

Και τελικά, αυτό είναι που θα κρίνουν οι δημότες των Αχαρνών. Όχι τα χειροκροτήματα της ημέρας της εκλογής, αλλά η καθημερινή λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου, η ποιότητα των θεσμών και η αξιοπιστία όσων τους υπηρετούν. Γιατί η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν αποτελεί μόνιμο πολιτικό κεφάλαιο· κερδίζεται δύσκολα και χάνεται πολύ εύκολα.

Υ.Γ Και φυσικά κύριε Οικονόμου, δεν πιστεύω να πιστεύετε ότι έχουμε ξεχάσει όλα αυτά που σας έχουμε ρωτήσει. Από την άλλη βδομάδα ξεκινάμε τις απαντήσεις.

 Για την πυροπροστασία και τη δενδροφύτευση στον οδό Μακεδονίας που έχει στοιχίσει 1.000.000 ευρώ, για τα δύο ορφανά οικόπεδα στη Λεωφόρο Θρακομακεδόνων που ήταν κλειστή στα χαρτιά, αλλά περνάει λεωφορείο, για τον τέταρτο μειοδότη που πήρε τον διαγωνισμό της ίδρευσης, για το συντριβάνι που συζητάγατε με τον εργολάβο και λέγατε 15. Τι 15 ήταν αυτά; Και για όλα τα υπόλοιπα σας έχουμε ρωτήσει.

Α, και επειδή έπρεπε να ξεκινάμε τις απαντήσεις, η πρώτη απάντηση που θα σας δώσουμε ήταν όταν σας είχαμε ρωτήσει γιατί τα είχατε βάψει μαύρα το 2014 όταν δεν είχατε εκλεγεί. Σας εξηγούμε, σας λέμε και απαντάμε εμείς αντί για εσάς, είχε εκλεγεί ο κύριος Χίος αντί για εσάς, συγγενής σας από ό,τι γνωρίζουμε, και εσείς είχατε κλειστεί στο σπίτι και τα είχατε βάψει μαύρα. Έτσι δεν είναι κύριε Οικονόμου; Να η πρώτη απάντηση.

Το Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων ( ΚΗΦΗ) Δήμου Κρωπίαςπροσκαλεί στο πρόγραμμά του ενδιαφερόμενους που κατοικούν στο Δήμο μας με τα εξής χαρακτηριστικά :

Δημοτικός υπάλληλος του Δήμου Αμαρουσίου καταγράφηκε να κινείται σε δρόμο στο Μαρούσι κρατώντας αλυσοπρίονο πάνω στο μηχανάκι του. Μάλιστα, ο υπάλληλος δεν φορούσε κράνος.

Αυτό το σίγουρα επικίνδυνο περιστατικό παραβίασης του

Απλησίαστες είναι οι τιμές εκατοντάδων φαρμάκων καθημερινής χρήσης, όπως παυσίπονα, αποσυμφορητικά, αντιφλεγμονώδη και αντιπυρετικά.

Οι αυξήσει αυτές ήρθαν μετά από την απελευθέρωση των μη συνταγογραφούμενων σκευασμάτων.

Πρόκειται για γενόσημα και εκτός πατέντας παλαιά φάρμακα, τα οποία είχαν πολύ χαμηλές τιμές και υπήρχε περίπτωση να αποσυρθούν από την ελληνική αγορά.

Οι αυξήσεις ήρθαν μετά από σχετικό αίτημα φαρμακευτικών εταιρειών, καθώς το κόστος παραγωγής τους είναι υψηλότερο από το κέρδος.

Εκτιμάται πως περίπου 200 φάρμακα δεν κυκλοφορούν και εισάγονται από το Ινστιτούτο Φαρμακευτικής Έρευνας και Τεχνολογίας (ΙΦΕΤ) με τιμές λιανικής, οι οποίες είναι έως και πολλαπλάσιες.

Στο δελτίο τιμών που ισχύει ήδη από τα τέλη Ιουλίου, περιλαμβάνεται αντιβιοτικό (cycloviran) με τιμή 88,56 ευρώ (από 38,04) και ανοσοσφαιρίνη (orlobin) με 764 ευρώ (από 213,96 ευρώ).

Εκτιμάται ότι με τις αυξήσεις, οι ασθενείς θα πληρώσουν περίπου 30 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον για τη συμμετοχή τους, ενώ το κόστος για τον ΕΟΠΥΥ ανέρχεται σε περίπου 60 εκατομμύρια.

Παραδείγματα αυξήσεων στις λιανικές τιμές:

Τα 15 αστυνομικά τμήματα της Διεύθυνσης Αστυνομίας Δυτικής Αττικής, όπως επισημαίνουν αρμόδιες αστυνομικές πηγές, εμφανίζονται αποδυναμωμένα να αντιμετωπίσουν τις αυξανόμενες τάσεις εγκληματικότητας, η οποία επιχειρείται να αντιμετωπιστεί με αύξηση των