Παλλήνης

Η εικόνα πλέον δεν κρύβεται. Η παράταξη που χτίστηκε το 2006 από τον Θανάση Ζούτσο, που άντεξε πολιτικά σχεδόν δύο δεκαετίες και έφτασε μέχρι το 2023 ως ένας οργανωμένος αυτοδιοικητικός μηχανισμός, δείχνει σήμερα να καταρρέει στα χέρια του Κώστα Σμέρου.

Ο πρώην δήμαρχος βλέπει ένα πολιτικό δημιούργημα ετών να χάνει συνοχή, βηματισμό και προσανατολισμό. Και όσο περνά ο καιρός, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι ο κ. Ζούτσος δεν προτίθεται να παρακολουθήσει αμέτοχος την πλήρη αποσύνθεση της παράταξης που ο ίδιος ίδρυσε, μεγάλωσε και κράτησε ζωντανή για τόσα χρόνια.

Το βασικό πρόβλημα για τον κ. Σμέρο δεν είναι μόνο η ήττα ή η δύσκολη πολιτική συγκυρία. Είναι η αδυναμία του να επιβάλει ηγεσία, να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, να συσπειρώσει στελέχη και να εμφανιστεί ως φυσικός αρχηγός της επόμενης μέρας. Αντί να λειτουργήσει ως πόλος ανασύνταξης, δείχνει εγκλωβισμένος σε μια πολιτική άμυνα χωρίς σχέδιο, χωρίς δυναμική και χωρίς καθαρό μήνυμα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος, αντιλαμβανόμενος το βαρύ κλίμα γύρω του, σπεύδει να διαλαλεί παντού πως «ό,τι και να γίνει» θα είναι υποψήφιος δήμαρχος το 2028. Μόνο που στην πολιτική, η υποψηφιότητα δεν επιβάλλεται με δηλώσεις. Κερδίζεται με κύρος, αντοχή, αποδοχή και ικανότητα να κρατήσεις μια παράταξη όρθια.

Και εδώ ακριβώς ανοίγει το μεγάλο ερώτημα: θα αφήσει ο Θανάσης Ζούτσος την παράταξη να οδηγηθεί στις εκλογές του 2028 με επικεφαλής έναν άνθρωπο που ήδη αμφισβητείται πολιτικά; Ή θα επιχειρήσει ο ίδιος την επιστροφή του, προκειμένου να σώσει ό,τι μπορεί να σωθεί;

Οι πληροφορίες και το κλίμα δείχνουν πως το δεύτερο σενάριο δεν είναι καθόλου μακρινό. Αντιθέτως, όσο ο κ. Σμέρος δεν καταφέρνει να πείσει, τόσο η επιστροφή Ζούτσου θα μοιάζει λιγότερο με προσωπική επιλογή και περισσότερο με πολιτική ανάγκη. Γιατί όταν μια παράταξη καταρρέει, κάποιος καλείται να μαζέψει τα κομμάτια. Και ο ιδρυτής της δύσκολα θα αφήσει άλλον να γράψει το τέλος της.