Παλλήνης

Η έντονη παρασκηνιακή κινητικότητα στον Δήμο Παλλήνης και τα σενάρια που φέρουν τον πρώην δήμαρχο, Θανάση Ζούτσο, να ετοιμάζει τη μεγάλη επιστροφή του στο προσκήνιο της τοπικής αυτοδιοίκησης, έχουν προκαλέσει ισχυρούς τριγμούς στο εσωτερικό της αντιπολίτευσης. Στο επίκεντρο αυτού του πολιτικού σεισμού βρίσκεται ο Κωστής Σμέρος, ο οποίος παρά τις δημόσιες δεσμεύσεις του ότι θα είναι υποψήφιος δήμαρχος «όποιος κι αν κατέβει», φαίνεται να βλέπει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια του και να υποχωρεί επικίνδυνα.

Η ενδεχόμενη υποψηφιότητα του κ. Ζούτσου δεν αποτελεί απλώς μια εκλογική πρόκληση, αλλά έναν ανυπέρβλητο υπαρξιακό κίνδυνο για την παράταξη του κ. Σμέρου. Η αυτοδιοικητική αριθμητική είναι αμείλικτη: σε περίπτωση που ο επί σειρά ετών δήμαρχος αποφασίσει να ηγηθεί εκ νέου συνδυασμού, το ρεύμα επιστροφής στελεχών προς το μέρος του αναμένεται να λάβει μορφή χιονοστιβάδας.

Από τους οκτώ εν ενεργεία δημοτικούς συμβούλους της παράταξης, οι περισσότεροι διατηρούν ιστορικούς δεσμούς και ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τον πρώην δήμαρχο. Αν αφαιρεθούν τα στελέχη που θεωρείται βέβαιο ότι θα μετακινηθούν στο πλευρό του κ. Ζούτσου, ο κ. Σμέρος κινδυνεύει να μείνει πολιτικά απομονωμένος. Με βάση τους υπολογισμούς, στο πλευρό του φαίνεται πως θα απομείνει σίγουρα μόνο ο κ. Δημήτρης Καρράς (αποτυχημένος δήμαρχος στον Γέρακα το 2002), ενώ η αναζήτηση έστω και ενός δεύτερου εν ενεργεία συμβούλου για να τον πλασιώσει φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Η αποψίλωση αυτή δεν αφορά μόνο τη βιτρίνα των δημοτικών συμβούλων. Το μεγαλύτερο μέρος της οργανωτικής βάσης και των στελεχών που απάρτιζαν το ψηφοδέλτιο του 2023 αναμένεται να συσπειρωθεί γύρω από την υποψηφιότητα Ζούτσου. Αυτή η μαζική μετακίνηση δημιουργεί διπλό πρόβλημα στον κ. Σμέρο:

• Πρόβλημα συγκρότησης ψηφοδελτίου: Η κάλυψη των απαιτούμενων θέσεων για έναν πλήρη και αξιόμαχο συνδυασμό σε Παλλήνη, Γέρακα και Ανθούσα καθίσταται άκρως προβληματική.

• Απώλεια εκλογικής βάσης: Η συσπείρωση των παραδοσιακών ψηφοφόρων γύρω από το πρόσωπο του πρώην δημάρχου αφήνει ελάχιστο πολιτικό χώρο για εναλλακτικές υποψηφιότητες.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ακόμη κι αν ο κ. Σμέρος καταφέρει τελικά να καταθέσει συνδυασμό, η εκλογική του δυναμική θα υποστεί βαρύτατο πλήγμα. Το ενδεχόμενο να αγγίξει διψήφιο ποσοστό φαντάζει μακρινό σενάριο. Τα ποσοστά της παράταξής του απειλούνται με υποχώρηση σε επίπεδα που θα θυμίζουν... πολικές θερμοκρασίες Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου, κοντά στο μηδέν.

Ο φόβος του Κωστή Σμέρου δεν είναι αδικαιολόγητος. Η επιστροφή του Θανάση Ζούτσου δεν ανατρέψει απλώς τους ισορροπίες, αλλά απειλεί να συρρικνώσει την πολιτική του παρουσία στον Δήμο Παλλήνης σε επίπεδα διακοσμητικού ρόλου.

60 ΜΕΡΕΣ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΕΣ!

Πριν τον Ιούνιο: Εγκατάλειψη, δυσοσμία και η απόλυτη διοικητική αφασία της Βίκης Κακαμπούκη.

Σήμερα: Μια πόλη που ανασαίνει, με 70% καλύτερη εικόνα χάρη στον Παναγιώτη Μερτύρη!

 Μέσα σε μόλις δύο μήνες από την ανάληψη των καθηκόντων του, η εικόνα των γειτονιών, των δρόμων και των δημοτικών κοινοτήτων άλλαξε ριζικά. Δεν μιλάμε για θαύματα ούτε για μαγικές λύσεις που εξαφάνισαν κάθε πρόβλημα ως δια μαγείας, αλλά για μια ορατή, μετρήσιμη και αδιαμφισβήτητη βελτίωση που αγγίζει το 70%. Όποιος κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στην εικόνα της πόλης πριν τον Ιούνιο και στη σημερινή εικόνα του Σεπτεμβρίου, βλέπει μια τεράστια, χαώδη διαφορά.

Αυτή η θεαματική αλλαγή, όμως, φέρνει στο φως μια αμείλικτη αλήθεια και εκθέτει ανεπανόρθωτα την πρώην αντιδήμαρχο καθαριότητας, κυρία Βίκυ Κακαμπούκη. Η πλήρης ανικανότητα και η διαχειριστική ανεπάρκεια της κυρίας Κακαμπούκη να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός τόσο καίριου τομέα αποδεικνύονται πλέον περίτρανα. Για μήνες, οι δημότες της Παλλήνης βρίσκονταν αντιμέτωποι με μια αποκαρδιωτική κατάσταση: ξεχειλισμένοι κάδοι, παρατημένα ογκώδη αντικείμενα, δυσοσμία και μια γενικευμένη αίσθηση εγκατάλειψης που προσέβαλε την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής όλων μας. Η κυρία Κακαμπούκη αναλώθηκε σε δικαιολογίες, επιδεικνύοντας μια παροιμιώδη αδράνεια και μια πρωτοφανή ακαταλληλότητα για τη συγκεκριμένη θέση ευθύνης.

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο αυτής της σύγκρισης είναι το εξής: ο κ. Παναγιώτης Μερτύρης πέτυχε αυτή την εντυπωσιακή μεταμόρφωση με το ίδιο ακριβώς προσωπικό και τα ίδια ακριβώς απορριμματοφόρα. Δεν χρειάστηκαν εκατομμύρια ευρώ πρόσθετων κονδυλίων, ούτε μαγικές ενισχύσεις από το εξωτερικό. Αυτό που κάποιοι, με πρώτη την κυρία Κακαμπούκη, προσπαθούσαν να παρουσιάσουν ως «ακατόρθωτο» ή ως αποτέλεσμα ανυπέρβλητων δομικών προβλημάτων, αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς θέμα ικανότητας, οργάνωσης, σοβαρότητας και πολιτικής βούλησης. Η πρώην αντιδήμαρχος απέδειξε ότι το πρόβλημα δεν ήταν τα μέσα, αλλά η ίδια η ηγεσία της.

Ο κ. Μερτύρης, αντίθετα, από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε, εγκατέλειψε τα άνετα γραφεία και βγήκε στους δρόμους. Οργάνωσε το ανθρώπινο δυναμικό με σεβασμό και αποτελεσματικότητα, αναδιάρθρωσε τα δρομολόγια, έβαλε πρόγραμμα στην αποκομιδή και έδωσε ξανά κίνητρο στους εργαζόμενους της καθαριότητας, οι οποίοι μέχρι πρότινος ήταν έρμαιο της διοικητικής αναρχίας της προκατόχου του. Η παρουσία του στο πεδίο, ο συντονισμός σε καθημερινή βάση και η επιμονή στη λεπτομέρεια έφεραν άμεσα αποτελέσματα. Οι δρόμοι ανάσαναν, οι κάδοι πλένονται και αδειάζουν στην ώρα τους, και η εικόνα των πόλεων του Δήμου αποπέμπει πλέον την αίσθηση μιας σοβαρής, νοικοκυρεμένης και σύγχρονης διοίκησης.

Ευτυχώς για τον Δήμο Παλλήνης, ο Δήμαρχος Χρήστος Αηδόνης διέγνωσε έγκαιρα το μέγεθος του προβλήματος. Αντελήφθη νωρίς ότι η κυρία Κακαμπούκη αποτελούσε τον «αδύναμο κρίκο» της δημοτικής αρχής, έναν παράγοντα στασιμότητας και υποβάθμισης για την περιοχή. Με αποφασιστικότητα και πολιτικό θάρρος, προχώρησε στην αντικατάστασή της, τοποθετώντας έναν άνθρωπο των έργων και όχι των κενών λόγων. Η απόφαση αυτή δικαίωσε απόλυτα τον Δήμαρχο και ανακούφισε τους πολίτες, οι οποίοι έβλεπαν για μήνες τον τόπο τους να βουλιάζει στην προχειρότητα.

Η σύγκριση του «τότε» με το «τώρα» είναι καταλυτική. Η περίοδος της κυρίας Κακαμπούκη θα μνημονεύεται ως μια μαύρη σελίδα διοικητικής αφασίας στον τομέα της καθαριότητας, ενώ η θητεία του κ. Μερτύρη ξεκινά ως παράδειγμα προς μίμηση για το πώς η εργατικότητα και η οργάνωση μπορούν να μεταμορφώσουν έναν δήμο. Ο Δήμος Παλλήνης άλλαξε σελίδα, αφήνοντας πίσω του την ακαταλληλότητα και περνώντας στην εποχή της ουσίας, της καθαριότητας και του σεβασμού προς τον δημότη.

Η επιλογή της διοίκησης Αηδόνη είναι να επαναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο Συνεργασίας με τη DIMAND και να ζητήσει μεγαλύτερο, συγκεκριμένο και μετρήσιμο όφελος για τους δημότες.

Μια επένδυση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ που μπορεί να αλλάξει τον οικονομικό και πολεοδομικό χάρτη μιας ολόκληρης περιοχής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται από έναν Δήμο ως μια απλή υπόθεση αδειοδοτήσεων. Και ο Χρήστος Αηδόνης δείχνει ότι, τουλάχιστον στην περίπτωση του Κτήματος Καμπά, δεν σκοπεύει να αρκεστεί σε όσα βρήκε ήδη συμφωνημένα.

Η σημερινή διοίκηση του Δήμου Παλλήνης ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τα ανταποδοτικά οφέλη της μεγάλης επένδυσης, βάζοντας στο επίκεντρο ένα απλό αλλά κρίσιμο ερώτημα: τι ακριβώς κερδίζουν οι δημότες από μια ανάπτυξη τέτοιου μεγέθους;

Το υφιστάμενο Μνημόνιο Συνεργασίας, το οποίο διαμορφώθηκε επί προηγούμενης δημοτικής διοίκησης, προβλέπει οικονομική υποχρέωση 4,8 εκατ. ευρώ πλέον ΦΠΑ. Η σημερινή δημοτική αρχή κρίνει ότι το πλαίσιο αυτό δεν επαρκεί και επιδιώκει μια νέα, σαφώς διευρυμένη συμφωνία.

Και εδώ βρίσκεται η πολιτική σημασία της επιλογής Αηδόνη: δεν αντιμετωπίζει την παλιά συμφωνία ως τετελεσμένο.

Αντί να περιοριστεί στη διαχείριση όσων είχαν ήδη συμφωνηθεί, επιλέγει την επαναδιαπραγμάτευση, ζητώντας μεγαλύτερη οικονομική δέσμευση και, κυρίως, συγκεκριμένες και μετρήσιμες παρεμβάσεις με πραγματικό αποτύπωμα στην καθημερινότητα των κατοίκων.

Τα μεγέθη της επένδυσης εξηγούν αυτή την επιλογή. Το project στο Κτήμα Καμπά αναπτύσσεται σε έκταση περίπου 319 στρεμμάτων, με δυνατότητα ανάπτυξης περίπου 90.000 τ.μ. μικτών χρήσεων, ενώ πρόσφατες εκτιμήσεις τοποθετούν τη συνολική ακαθάριστη αξία ανάπτυξης κοντά στα 410 εκατ. ευρώ.

Πρόκειται, επομένως, για μια παρέμβαση που δεν αφορά μόνο τον επενδυτή. Αφορά την Κάντζα, την Παλλήνη, τον Γέρακα και την Ανθούσα. Αφορά τους δρόμους, την κυκλοφορία, τις υποδομές και τελικά την ποιότητα ζωής των ανθρώπων που κατοικούν καθημερινά στην περιοχή.

Ο Αηδόνης επιχειρεί ουσιαστικά να μεταφέρει το κέντρο βάρους της συζήτησης από το «πόσο μεγάλη είναι η επένδυση» στο «πόσο μεγάλο θα είναι το όφελος για την πόλη».

Η διαφορά είναι ουσιαστική.

Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να καθορίσει μονομερώς τι θα προσφέρει μια ιδιωτική εταιρεία πέρα από τις νόμιμες και συμβατικές υποχρεώσεις της. Μπορεί όμως να διαπραγματευτεί. Να απαιτήσει σαφείς δεσμεύσεις. Να βάλει ψηλότερα τον πήχη και να διεκδικήσει περισσότερα για την τοπική κοινωνία.

Αυτό ακριβώς επιχειρεί σήμερα η διοίκηση Αηδόνη.

Το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης θα είναι εκείνο που τελικά θα κρίνει την επιτυχία της προσπάθειας. Ωστόσο, η κατεύθυνση είναι ξεκάθαρη: μια επένδυση τέτοιου μεγέθους πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχου μεγέθους όφελος για την πόλη που τη φιλοξενεί.

Και στην περίπτωση του Κτήματος Καμπά, ο Δήμος Παλλήνης δείχνει αποφασισμένος να μη μείνει απλός θεατής της επένδυσης, αλλά να διεκδικήσει ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του αποτυπώματος που αυτή θα αφήσει στους δημότες.