Η αποχώρηση του Φίλιππου Αργυρού από τη διοίκηση του Δήμου Σπάτων–Αρτέμιδος συνοδεύτηκε από ένα εκτενές πολιτικό κείμενο, στο οποίο ο πρώην Αντιδήμαρχος ασκεί σκληρή κριτική στη δημοτική αρχή και προσωπικά στον Δήμαρχο Δημήτρη Μάρκου.
Απολύτως θεμιτό.
Μόνο που υπάρχει μία λεπτομέρεια που δεν μπορεί να παραβλέπεται: ο κ. Αργυρός δεν παρακολουθούσε τη διοίκηση από τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Ήταν μέρος της. Ήταν Αντιδήμαρχος. Είχε αρμοδιότητες. Είχε τη δυνατότητα να εισηγείται, να προγραμματίζει, να αναζητά χρηματοδοτήσεις και να μετατρέπει τις πολιτικές προτάσεις σε διοικητικές πράξεις.
Και επομένως, μαζί με τον απολογισμό που κάνει σήμερα για τους άλλους, δικαιούται και η τοπική κοινωνία να ζητήσει τον δικό του.
Ο κ. Αργυρός επαναφέρει στην ανακοίνωσή του τα περίφημα «14 σημεία» που είχε προτείνει πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2023 και τα εμφανίζει περίπου ως ένα πρόγραμμα που εγκαταλείφθηκε. Μιλά για κλειστό κολυμβητήριο, μαρίνα, περιβαλλοντικό πάρκο στην Αλυκή, παραλιακό μέτωπο, αθλητικό πάρκο Χριστούπολης, επέκταση του κοιμητηρίου Σπάτων και άλλες παρεμβάσεις.
Και καταλήγει με τη βαρύγδουπη διατύπωση ότι σχεδόν όλα «πάνε στον Καιάδα».
Μόνο που τα πραγματικά δεδομένα είναι πιο επίμονα από τις πολιτικές διατυπώσεις.
Η μελέτη για τη μαρίνα της Αρτέμιδος έχει εκπονηθεί και η υπόθεση βρίσκεται στη διαδικασία των απαιτούμενων αδειοδοτήσεων.
Το Αθλητικό Πάρκο Χριστούπολης βρίσκεται σε διαδικασία δημοπράτησης.
Για την επέκταση του Κοιμητηρίου Σπάτων, αφού δεν κατέστη δυνατή η απευθείας εξαγορά των απαιτούμενων ιδιοκτησιών, ο Δήμος έχει προχωρήσει στη διαδικασία για την έναρξη αναγκαστικής απαλλοτρίωσης.
Το παραλιακό μέτωπο είχε εγκριθεί ήδη από το 2022. Η εξέλιξη της παρέμβασης προσέκρουσε στα ζητήματα που προέκυψαν από την ανάρτηση των δασικών χαρτών και η δημοτική αρχή άσκησε τις προβλεπόμενες αντιρρήσεις.
Και η Αλυκή;
Εδώ τα πράγματα είναι ακόμη απλούστερα. Η έκταση δεν ανήκει στον Δήμο Σπάτων–Αρτέμιδος. Ανήκει στην ΕΤΑΔ και δεν έχει παραχωρηθεί στον Δήμο.
Πώς ακριβώς, λοιπόν, θα μπορούσε ο Δήμος να δημιουργήσει περιβαλλοντικό πάρκο πάνω σε ακίνητο που δεν του ανήκει και ο ιδιοκτήτης του δεν του παραχωρεί;
Αυτά δεν είναι «δικαιολογίες».
Είναι αυτό που στην πραγματική διοίκηση ονομάζεται ιδιοκτησιακό καθεστώς, αδειοδοτήσεις, μελέτες, χρηματοδότηση και νομιμότητα.
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη από τα «14 σημεία» που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή.
Το Δημοτικό Καταφύγιο Αδέσποτων Ζώων.
Ήταν μία από τις ιδέες του κ. Αργυρού.
Στη συνέχεια ο κ. Αργυρός έγινε Αντιδήμαρχος και το αντικείμενο των αδέσποτων βρέθηκε στο πεδίο των αρμοδιοτήτων του.
Επομένως, εδώ δεν χρειάζεται καμία πολιτική αντιπαράθεση. Χρειάζεται μόνο μια απλή ερώτηση:
Γιατί δεν το έκανε;
Είχε την ιδέα. Απέκτησε την αρμοδιότητα. Συμμετείχε στη διοίκηση.
Τι εμπόδισε την υλοποίησή της;
Μήπως όταν μια ωραία προεκλογική ιδέα συναντά την πραγματικότητα της διοίκησης, τα πράγματα αποδεικνύονται λίγο πιο δύσκολα;
Μήπως χρειάζεται κατάλληλο ακίνητο, αδειοδοτήσεις, χρηματοδότηση, κατασκευή, προσωπικό, κτηνιατρική υποστήριξη και, πάνω απ' όλα, μόνιμο κόστος λειτουργίας;
Και μήπως ακριβώς γι' αυτό η δημοτική αρχή είχε ήδη προετοιμάσει πριν από τις εκλογές μια διαφορετική, εφαρμόσιμη λύση, η οποία τελικά υλοποιήθηκε;
Το ίδιο ακριβώς ερώτημα αφορά το κλειστό κολυμβητήριο.
Ποιος δεν θα ήθελε ένα σύγχρονο κλειστό κολυμβητήριο στην Αρτέμιδα;
Το πραγματικό ερώτημα όμως για έναν αιρετό δεν είναι εάν το θέλει.
Είναι πού θα κατασκευαστεί, πόσο θα κοστίσει, από ποιο πρόγραμμα θα χρηματοδοτηθεί και ποιος θα πληρώνει κάθε χρόνο τη λειτουργία του.
Θέρμανση νερού, ηλεκτρική ενέργεια, προσωπικό, ναυαγοσώστες, συντήρηση ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού, χημική επεξεργασία, επισκευές.
Υπήρξε ποτέ σχετική οικονομοτεχνική μελέτη; Υπήρξε κοστολόγηση; Υπήρξε συγκεκριμένη πηγή χρηματοδότησης; Υπολογίστηκε το ετήσιο λειτουργικό κόστος που θα αναλάμβανε ο Δήμος;
Αν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία, ασφαλώς πρέπει να παρουσιαστούν.Αν δεν υπάρχουν, τότε δεν μιλάμε ακόμη για έργο. Μιλάμε για ιδέα.
Και εδώ ερχόμαστε ίσως στο σημαντικότερο ερώτημα της υπόθεσης.
Ο Φίλιππος Αργυρός δεν είχε μόνο αρμοδιότητες που αφορούσαν τα αδέσποτα. Ως Αντιδήμαρχος είχε επισήμως την εποπτεία θεμάτων Προγραμματισμού και Σχεδίων Τοπικής Ανάπτυξης, καθώς και τη διαχείριση Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων και γενικότερα θεμάτων χρηματοδότησης.
Δηλαδή βρέθηκε ακριβώς στη θέση όπου οι ιδέες έπρεπε να αποκτήσουν προϋπολογισμό, τεχνική ωριμότητα και χρηματοδοτική πηγή.
Και επομένως υπάρχει ένα ερώτημα που μέχρι σήμερα δεν έχει απαντηθεί:
Ποιες χρηματοδοτήσεις έφερε ο ίδιος στον Δήμο Σπάτων–Αρτέμιδος κατά τη διάρκεια της θητείας του;
Όχι ποιες χρηματοδοτήσεις εξασφάλισε συνολικά ο Δήμος. Όχι ποια έργα χρηματοδοτήθηκαν κατά το διάστημα που εκείνος ήταν Αντιδήμαρχος.
Αλλά ποιες χρηματοδοτήσεις αναζήτησε, διεκδίκησε και κατάφερε ο ίδιος να εξασφαλίσει στο πλαίσιο της συγκεκριμένης αρμοδιότητας που του είχε ανατεθεί.
Ποια χρηματοδοτικά εργαλεία εντόπισε; Ποιες προτάσεις προώθησε; Ποια έργα κατάφερε να εντάξει; Και ποιο ήταν το συνολικό ύψος των χρηματοδοτήσεων που μπορεί να καταγράψει στον προσωπικό του απολογισμό;
Είναι ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα για έναν πρώην Αντιδήμαρχο που σήμερα εγκαλεί τον Δήμαρχο για όσα, κατά την άποψή του, δεν έγιναν.
Γιατί οι χρηματοδοτήσεις εκατομμυρίων ευρώ που εξασφαλίζει ένας Δήμος δεν εμφανίζονται μόνες τους στον τραπεζικό του λογαριασμό.
Κάποιος τις διεκδικεί. Κάποιος διαπραγματεύεται. Κάποιος χτυπά πόρτες υπουργείων, Περιφέρειας και χρηματοδοτικών φορέων. Κάποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη να εξασφαλίσει τους πόρους.
Και εφόσον ο κ. Αργυρός είχε θεσμικά το αντικείμενο των χρηματοδοτήσεων, ο απολογισμός αυτού του τομέα είναι δικός του και οφείλει να μπορεί να αποτυπωθεί σε συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Ποιες χρηματοδοτήσεις πέτυχε Υπάρχει τέλος και μία πολιτική αντίφαση που δύσκολα περνά απαρατήρητη.
Ο πρώην Αντιδήμαρχος περιγράφει σήμερα ένα «δημαρχοκεντρικό» μοντέλο διοίκησης, μιλά για αποφάσεις λίγων ανθρώπων και για σοβαρές δυσλειτουργίες.
Όμως δεν ανέλαβε χθες.
Συμμετείχε στη διοίκηση επί μακρό χρονικό διάστημα.
Εάν το μοντέλο ήταν πράγματι τόσο προβληματικό όσο σήμερα περιγράφεται, εύλογα προκύπτει το ερώτημα:
Πότε ακριβώς το διαπίστωσε;
Και, κυρίως, τι έκανε ως μέλος αυτής της διοίκησης για να το αλλάξει;
Γιατί η πολιτική ευθύνη δεν αρχίζει την ημέρα της παραίτησης. Ούτε εξαφανίζεται την ίδια ημέρα.
Η αποχώρηση από μια διοίκηση ασφαλώς δίνει σε κάθε αιρετό το δικαίωμα να την κρίνει.
Δεν του δίνει όμως αναδρομικά τον ρόλο του εξωτερικού παρατηρητή.
Η υπόθεση των «14 σημείων» αποκαλύπτει τελικά κάτι πολύ ευρύτερο.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν πάσχει από έλλειψη ιδεών.
Ιδέες υπάρχουν πολλές. Και ορισμένες είναι εξαιρετικές.
Η Αυτοδιοίκηση πάσχει από έλλειψη πόρων, από υποστελέχωση, από ατελείωτες αδειοδοτήσεις, από ιδιοκτησιακές και πολεοδομικές εκκρεμότητες και από μια γραφειοκρατία που μπορεί να καθυστερήσει για χρόνια ακόμη και ένα ώριμο έργο.
Γι' αυτό η σοβαρή αυτοδιοικητική πρόταση δεν τελειώνει στη φράση «να κάνουμε ένα κολυμβητήριο», «να κάνουμε ένα πάρκο» ή «να κάνουμε ένα καταφύγιο».
Εκεί αρχίζει. Και ακολουθούν τα δύσκολα:
Πού; Με ποια μελέτη; Με ποια άδεια; Με πόσα χρήματα; Από ποια χρηματοδότηση; Και με ποιο ετήσιο κόστος λειτουργίας και συντήρησης;
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην επιθυμία και στη διοίκηση.
Και όταν ένας αιρετός είχε την ευκαιρία να ασκήσει διοίκηση, ο δημόσιος διάλογος δικαιούται να ζητά όχι μόνο τον κατάλογο των ιδεών με τις οποίες ξεκίνησε.
Δικαιούται να ζητά και τον κατάλογο των αποτελεσμάτων με τα οποία έφυγε.
Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις. Και, όπως αποδεικνύεται στην πράξη τη φετινή αντιπυρική περίοδο, ο Πέτρος Πουλάκης, Αντιδήμαρχος Πολιτικής Προστασίας, έχει βάλει έναν εξαιρετικά δύσκολο στόχο: να είναι πιο γρήγορος ακόμη και από τη φωτιά.
Σε μια περίοδο κατά την οποία οι υψηλές θερμοκρασίες, οι ισχυροί άνεμοι και η ξηρασία μπορούν μέσα σε ελάχιστα λεπτά να μετατρέψουν μια μικρή εστία σε μεγάλη πυρκαγιά, η ταχύτητα αντίδρασης είναι καθοριστική. Και εκεί ακριβώς φαίνεται η σημασία της σωστής προετοιμασίας και της οργάνωσης.
Σύμφωνα με την εικόνα που περιγράφεται από τη φετινή δράση της Πολιτικής Προστασίας, παρά τις δεκάδες εστίες που έχουν εκδηλωθεί, η επέμβαση είναι άμεση, με αποτέλεσμα οι φωτιές να περιορίζονται πριν προλάβουν να πάρουν μεγάλες διαστάσεις. Πίσω από αυτή την αποτελεσματικότητα βρίσκεται φυσικά μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων: εργαζόμενοι, συνεργάτες, εθελοντές και στελέχη της Πολιτικής Προστασίας που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή.
Όμως μια ομάδα χρειάζεται και σχεδιασμό. Και στον τομέα αυτόν ο Πέτρος Πουλάκης φαίνεται ότι έχει δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην πρόληψη, την ετοιμότητα και τη σωστή διασπορά των διαθέσιμων μέσων.
Τα πυροσβεστικά οχήματα και οι δυνάμεις της Πολιτικής Προστασίας τοποθετούνται σε καίρια σημεία, ώστε ο χρόνος που μεσολαβεί από τον εντοπισμό μιας εστίας μέχρι την πρώτη επέμβαση να περιορίζεται στο ελάχιστο δυνατό. Σε μια πυρκαγιά, άλλωστε, τα πρώτα λεπτά —και πολλές φορές τα πρώτα δευτερόλεπτα— μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο στοιχείο της δουλειάς που γίνεται: η φωτιά αντιμετωπίζεται όσο ακόμη είναι μικρή.
Τα εύσημα, επομένως, δεν ανήκουν μόνο σε έναν άνθρωπο. Ανήκουν σε όλους εκείνους που βρίσκονται μέσα στα οχήματα, στα φυλάκια και στα σημεία επιτήρησης, που αφήνουν τις οικογένειές τους και τρέχουν κάθε φορά που υπάρχει συναγερμός. Ανήκουν σε ολόκληρη την ομάδα της Πολιτικής Προστασίας.
Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να αναγνωρίζεται και η ευθύνη εκείνου που οργανώνει, συντονίζει και κατανέμει τις δυνάμεις.
Και γι’ αυτό αξίζουν ιδιαίτερα συγχαρητήρια στον Πέτρο Πουλάκη. Γιατί στην Πολιτική Προστασία η επιτυχία πολλές φορές δεν φαίνεται σε όσα συνέβησαν, αλλά σε όσα δεν πρόλαβαν να συμβούν.
Και όταν μια μικρή εστία σβήνει πριν γίνει μεγάλη πυρκαγιά, αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο παράσημο για όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.
Νέος πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Σπάτων-Αρτέμιδος θα είναι ο κ. Φράγκος, στο πλαίσιο της προβλεπόμενης διαδικασίας για την ανάδειξη του προεδρείου.
Ο νέος πρόεδρος αναλαμβάνει την ευθύνη της εύρυθμης λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου, διασφαλίζοντας την ομαλή διεξαγωγή των συνεδριάσεων, την τήρηση των θεσμικών διαδικασιών και την προώθηση του γόνιμου διαλόγου μεταξύ όλων των δημοτικών παρατάξεων.
Η εκλογή του σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας περιόδου για το κορυφαίο συλλογικό όργανο του Δήμου, με βασικούς στόχους τη συνεργασία, τη διαφάνεια και την αποτελεσματική αντιμετώπιση των ζητημάτων που απασχολούν την τοπική κοινωνία.
Στη διάρκεια της θητείας του, ο κ. Φράγκος καλείται να συμβάλει ουσιαστικά στην εύρυθμη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου και στην ενίσχυση του θεσμικού του ρόλου, με γνώμονα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των δημοτών του Δήμου Σπάτων-Αρτέμιδος.
Υπάρχουν ειδήσεις που, όσο κι αν τις ακούς, δυσκολεύεσαι να τις πιστέψεις. Μία από αυτές ήταν και η χθεσινή, όταν το μεσημέρι έγινε γνωστό ότι ο πρώην Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης του Δήμου Σπάτων-Αρτέμιδος, Χρήστος Ποθουλάκης, έφυγε ξαφνικά από τη ζωή.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο Χρήστος Ποθουλάκης βρισκόταν σε εστιατόριο στην Αρτέμιδα, όπου γευμάτιζε. Κάτω από συνθήκες που συγκλόνισαν όσους βρίσκονταν στο σημείο, κατέρρευσε ξαφνικά πάνω στο τραπέζι, χάνοντας τις αισθήσεις του. Άμεσα ειδοποιήθηκε το ΕΚΑΒ, όμως, παρά τις προσπάθειες που ακολούθησαν, δεν κατέστη δυνατό να επανέλθει, βυθίζοντας στη θλίψη τους οικείους, φίλους και όσους τον γνώριζαν.
Ο Χρήστος Ποθουλάκης υπήρξε μια έντονη και ξεχωριστή προσωπικότητα της τοπικής κοινωνίας. Η παρουσία του στα κοινά, οι παρεμβάσεις του και η δυναμική του στάση τον έκαναν ιδιαίτερα γνωστό. Ήταν ένας άνθρωπος που είτε συμφωνούσε είτε διαφωνούσε κανείς μαζί του, δεν περνούσε ποτέ απαρατήρητος. Απέκτησε φανατικούς φίλους που τον στήριζαν και τον εκτιμούσαν, αλλά και έντονους επικριτές, καθώς δεν δίσταζε να εκφράζει δημόσια τις απόψεις του.
Η είδηση του αιφνίδιου θανάτου του έχει προκαλέσει βαθιά συγκίνηση στην τοπική κοινωνία των Σπάτων και της Αρτέμιδας και όχι μόνο, αφού πολλοί ήταν αυτοί που συνεργάστηκαν ή τον γνώρισαν όλα αυτά τα χρόνια.
Εμείς θα εκφράσουμε τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στους οικείους του, κι ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάζει.
Η αγωνία για την τύχη της Γιου Τινγκ μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, όσο το μυστήριο γύρω από την εξαφάνισή της παραμένει άλυτο.