Η αποχώρηση του Φίλιππου Αργυρού από τη διοίκηση του Δήμου Σπάτων–Αρτέμιδος συνοδεύτηκε από ένα εκτενές πολιτικό κείμενο, στο οποίο ο πρώην Αντιδήμαρχος ασκεί σκληρή κριτική στη δημοτική αρχή και προσωπικά στον Δήμαρχο Δημήτρη Μάρκου.
Απολύτως θεμιτό.
Μόνο που υπάρχει μία λεπτομέρεια που δεν μπορεί να παραβλέπεται: ο κ. Αργυρός δεν παρακολουθούσε τη διοίκηση από τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Ήταν μέρος της. Ήταν Αντιδήμαρχος. Είχε αρμοδιότητες. Είχε τη δυνατότητα να εισηγείται, να προγραμματίζει, να αναζητά χρηματοδοτήσεις και να μετατρέπει τις πολιτικές προτάσεις σε διοικητικές πράξεις.
Και επομένως, μαζί με τον απολογισμό που κάνει σήμερα για τους άλλους, δικαιούται και η τοπική κοινωνία να ζητήσει τον δικό του.
Ο κ. Αργυρός επαναφέρει στην ανακοίνωσή του τα περίφημα «14 σημεία» που είχε προτείνει πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2023 και τα εμφανίζει περίπου ως ένα πρόγραμμα που εγκαταλείφθηκε. Μιλά για κλειστό κολυμβητήριο, μαρίνα, περιβαλλοντικό πάρκο στην Αλυκή, παραλιακό μέτωπο, αθλητικό πάρκο Χριστούπολης, επέκταση του κοιμητηρίου Σπάτων και άλλες παρεμβάσεις.
Και καταλήγει με τη βαρύγδουπη διατύπωση ότι σχεδόν όλα «πάνε στον Καιάδα».
Μόνο που τα πραγματικά δεδομένα είναι πιο επίμονα από τις πολιτικές διατυπώσεις.
Η μελέτη για τη μαρίνα της Αρτέμιδος έχει εκπονηθεί και η υπόθεση βρίσκεται στη διαδικασία των απαιτούμενων αδειοδοτήσεων.
Το Αθλητικό Πάρκο Χριστούπολης βρίσκεται σε διαδικασία δημοπράτησης.
Για την επέκταση του Κοιμητηρίου Σπάτων, αφού δεν κατέστη δυνατή η απευθείας εξαγορά των απαιτούμενων ιδιοκτησιών, ο Δήμος έχει προχωρήσει στη διαδικασία για την έναρξη αναγκαστικής απαλλοτρίωσης.
Το παραλιακό μέτωπο είχε εγκριθεί ήδη από το 2022. Η εξέλιξη της παρέμβασης προσέκρουσε στα ζητήματα που προέκυψαν από την ανάρτηση των δασικών χαρτών και η δημοτική αρχή άσκησε τις προβλεπόμενες αντιρρήσεις.
Και η Αλυκή;
Εδώ τα πράγματα είναι ακόμη απλούστερα. Η έκταση δεν ανήκει στον Δήμο Σπάτων–Αρτέμιδος. Ανήκει στην ΕΤΑΔ και δεν έχει παραχωρηθεί στον Δήμο.
Πώς ακριβώς, λοιπόν, θα μπορούσε ο Δήμος να δημιουργήσει περιβαλλοντικό πάρκο πάνω σε ακίνητο που δεν του ανήκει και ο ιδιοκτήτης του δεν του παραχωρεί;
Αυτά δεν είναι «δικαιολογίες».
Είναι αυτό που στην πραγματική διοίκηση ονομάζεται ιδιοκτησιακό καθεστώς, αδειοδοτήσεις, μελέτες, χρηματοδότηση και νομιμότητα.
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη από τα «14 σημεία» που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή.
Το Δημοτικό Καταφύγιο Αδέσποτων Ζώων.
Ήταν μία από τις ιδέες του κ. Αργυρού.
Στη συνέχεια ο κ. Αργυρός έγινε Αντιδήμαρχος και το αντικείμενο των αδέσποτων βρέθηκε στο πεδίο των αρμοδιοτήτων του.
Επομένως, εδώ δεν χρειάζεται καμία πολιτική αντιπαράθεση. Χρειάζεται μόνο μια απλή ερώτηση:
Γιατί δεν το έκανε;
Είχε την ιδέα. Απέκτησε την αρμοδιότητα. Συμμετείχε στη διοίκηση.
Τι εμπόδισε την υλοποίησή της;
Μήπως όταν μια ωραία προεκλογική ιδέα συναντά την πραγματικότητα της διοίκησης, τα πράγματα αποδεικνύονται λίγο πιο δύσκολα;
Μήπως χρειάζεται κατάλληλο ακίνητο, αδειοδοτήσεις, χρηματοδότηση, κατασκευή, προσωπικό, κτηνιατρική υποστήριξη και, πάνω απ' όλα, μόνιμο κόστος λειτουργίας;
Και μήπως ακριβώς γι' αυτό η δημοτική αρχή είχε ήδη προετοιμάσει πριν από τις εκλογές μια διαφορετική, εφαρμόσιμη λύση, η οποία τελικά υλοποιήθηκε;
Το ίδιο ακριβώς ερώτημα αφορά το κλειστό κολυμβητήριο.
Ποιος δεν θα ήθελε ένα σύγχρονο κλειστό κολυμβητήριο στην Αρτέμιδα;
Το πραγματικό ερώτημα όμως για έναν αιρετό δεν είναι εάν το θέλει.
Είναι πού θα κατασκευαστεί, πόσο θα κοστίσει, από ποιο πρόγραμμα θα χρηματοδοτηθεί και ποιος θα πληρώνει κάθε χρόνο τη λειτουργία του.
Θέρμανση νερού, ηλεκτρική ενέργεια, προσωπικό, ναυαγοσώστες, συντήρηση ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού, χημική επεξεργασία, επισκευές.
Υπήρξε ποτέ σχετική οικονομοτεχνική μελέτη; Υπήρξε κοστολόγηση; Υπήρξε συγκεκριμένη πηγή χρηματοδότησης; Υπολογίστηκε το ετήσιο λειτουργικό κόστος που θα αναλάμβανε ο Δήμος;
Αν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία, ασφαλώς πρέπει να παρουσιαστούν.Αν δεν υπάρχουν, τότε δεν μιλάμε ακόμη για έργο. Μιλάμε για ιδέα.
Και εδώ ερχόμαστε ίσως στο σημαντικότερο ερώτημα της υπόθεσης.
Ο Φίλιππος Αργυρός δεν είχε μόνο αρμοδιότητες που αφορούσαν τα αδέσποτα. Ως Αντιδήμαρχος είχε επισήμως την εποπτεία θεμάτων Προγραμματισμού και Σχεδίων Τοπικής Ανάπτυξης, καθώς και τη διαχείριση Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων και γενικότερα θεμάτων χρηματοδότησης.
Δηλαδή βρέθηκε ακριβώς στη θέση όπου οι ιδέες έπρεπε να αποκτήσουν προϋπολογισμό, τεχνική ωριμότητα και χρηματοδοτική πηγή.
Και επομένως υπάρχει ένα ερώτημα που μέχρι σήμερα δεν έχει απαντηθεί:
Ποιες χρηματοδοτήσεις έφερε ο ίδιος στον Δήμο Σπάτων–Αρτέμιδος κατά τη διάρκεια της θητείας του;
Όχι ποιες χρηματοδοτήσεις εξασφάλισε συνολικά ο Δήμος. Όχι ποια έργα χρηματοδοτήθηκαν κατά το διάστημα που εκείνος ήταν Αντιδήμαρχος.
Αλλά ποιες χρηματοδοτήσεις αναζήτησε, διεκδίκησε και κατάφερε ο ίδιος να εξασφαλίσει στο πλαίσιο της συγκεκριμένης αρμοδιότητας που του είχε ανατεθεί.
Ποια χρηματοδοτικά εργαλεία εντόπισε; Ποιες προτάσεις προώθησε; Ποια έργα κατάφερε να εντάξει; Και ποιο ήταν το συνολικό ύψος των χρηματοδοτήσεων που μπορεί να καταγράψει στον προσωπικό του απολογισμό;
Είναι ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα για έναν πρώην Αντιδήμαρχο που σήμερα εγκαλεί τον Δήμαρχο για όσα, κατά την άποψή του, δεν έγιναν.
Γιατί οι χρηματοδοτήσεις εκατομμυρίων ευρώ που εξασφαλίζει ένας Δήμος δεν εμφανίζονται μόνες τους στον τραπεζικό του λογαριασμό.
Κάποιος τις διεκδικεί. Κάποιος διαπραγματεύεται. Κάποιος χτυπά πόρτες υπουργείων, Περιφέρειας και χρηματοδοτικών φορέων. Κάποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη να εξασφαλίσει τους πόρους.
Και εφόσον ο κ. Αργυρός είχε θεσμικά το αντικείμενο των χρηματοδοτήσεων, ο απολογισμός αυτού του τομέα είναι δικός του και οφείλει να μπορεί να αποτυπωθεί σε συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Ποιες χρηματοδοτήσεις πέτυχε Υπάρχει τέλος και μία πολιτική αντίφαση που δύσκολα περνά απαρατήρητη.
Ο πρώην Αντιδήμαρχος περιγράφει σήμερα ένα «δημαρχοκεντρικό» μοντέλο διοίκησης, μιλά για αποφάσεις λίγων ανθρώπων και για σοβαρές δυσλειτουργίες.
Όμως δεν ανέλαβε χθες.
Συμμετείχε στη διοίκηση επί μακρό χρονικό διάστημα.
Εάν το μοντέλο ήταν πράγματι τόσο προβληματικό όσο σήμερα περιγράφεται, εύλογα προκύπτει το ερώτημα:
Πότε ακριβώς το διαπίστωσε;
Και, κυρίως, τι έκανε ως μέλος αυτής της διοίκησης για να το αλλάξει;
Γιατί η πολιτική ευθύνη δεν αρχίζει την ημέρα της παραίτησης. Ούτε εξαφανίζεται την ίδια ημέρα.
Η αποχώρηση από μια διοίκηση ασφαλώς δίνει σε κάθε αιρετό το δικαίωμα να την κρίνει.
Δεν του δίνει όμως αναδρομικά τον ρόλο του εξωτερικού παρατηρητή.
Η υπόθεση των «14 σημείων» αποκαλύπτει τελικά κάτι πολύ ευρύτερο.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν πάσχει από έλλειψη ιδεών.
Ιδέες υπάρχουν πολλές. Και ορισμένες είναι εξαιρετικές.
Η Αυτοδιοίκηση πάσχει από έλλειψη πόρων, από υποστελέχωση, από ατελείωτες αδειοδοτήσεις, από ιδιοκτησιακές και πολεοδομικές εκκρεμότητες και από μια γραφειοκρατία που μπορεί να καθυστερήσει για χρόνια ακόμη και ένα ώριμο έργο.
Γι' αυτό η σοβαρή αυτοδιοικητική πρόταση δεν τελειώνει στη φράση «να κάνουμε ένα κολυμβητήριο», «να κάνουμε ένα πάρκο» ή «να κάνουμε ένα καταφύγιο».
Εκεί αρχίζει. Και ακολουθούν τα δύσκολα:
Πού; Με ποια μελέτη; Με ποια άδεια; Με πόσα χρήματα; Από ποια χρηματοδότηση; Και με ποιο ετήσιο κόστος λειτουργίας και συντήρησης;
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην επιθυμία και στη διοίκηση.
Και όταν ένας αιρετός είχε την ευκαιρία να ασκήσει διοίκηση, ο δημόσιος διάλογος δικαιούται να ζητά όχι μόνο τον κατάλογο των ιδεών με τις οποίες ξεκίνησε.
Δικαιούται να ζητά και τον κατάλογο των αποτελεσμάτων με τα οποία έφυγε.
