Τελικά, υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί που δεν βάζουν μυαλό. Όσο βαραίνει το κλίμα γύρω τους, όσο πληθαίνουν οι ψίθυροι, όσο τα ερωτήματα γίνονται όλο και πιο ασφυκτικά, εκείνοι συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να είναι όλα καθαρά. Σαν να έχουν λευκή σελίδα μπροστά τους. Σαν να τους χρωστά η κοινωνία άλλη μία ευκαιρία.
Έτσι φαίνεται να κινείται και πρώην αντιπεριφερειάρχης, ο οποίος όχι μόνο δεν δείχνει να προβληματίζεται από τις πολύ σοβαρές σκιές που τον ακολουθούν, αλλά φέρεται να έχει ήδη βάλει μπροστά σχέδιο για να εμφανιστεί ως υποψήφιος δήμαρχος στον δήμο του. Επαφές, συναντήσεις, τραπέζια, τηλέφωνα, προσεγγίσεις, αναζήτηση στηρίξεων. Όλο το γνωστό σκηνικό ενός ανθρώπου που ονειρεύεται καρέκλα, τη στιγμή που θα έπρεπε πρώτα να δώσει εξηγήσεις.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για απλή πολιτική φημολογία. Μιλάμε για βαριά ερωτήματα που, αν επιβεβαιωθούν, δεν αφήνουν περιθώριο για προεκλογικά πανηγύρια και δημόσιες σχέσεις. Μιλάμε για μια κατάσταση που θα έπρεπε να τον έχει κάνει πολύ πιο προσεκτικό, πολύ πιο συγκρατημένο, πολύ πιο σιωπηλό. Αντί γι’ αυτό, εκείνος φέρεται να κινείται σαν να είναι ήδη στον δρόμο προς το δημαρχείο.
Μόνο που ίσως κάνει λάθος διαδρομή.
Γιατί πριν αρχίσει να μετρά υποψηφίους, σταυρούς και τραπέζια στήριξης, καλύτερα να σκεφτεί σοβαρά μήπως οι εξελίξεις τον οδηγήσουν αλλού. Και συγκεκριμένα προς τον δήμο… Κορυδαλλού. Όχι βέβαια για αυτοδιοικητική εξόρμηση, αλλά γιατί όταν οι σκιές γίνονται τόσο βαριές, κανείς δεν μπορεί να παριστάνει τον ανυποψίαστο πολιτικό που ετοιμάζει ανενόχλητος τη μεγάλη επιστροφή του.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι στις κινήσεις στήριξης που επιχειρεί, η εικόνα δεν είναι ακριβώς θριαμβευτική. Διοργανώνει, λέγεται, τραπέζια με βουλευτές που κατοικούν στον δήμο του, αναζητώντας πολιτική ομπρέλα και δημόσιες πλάτες. Όμως από τους βουλευτές της ίδιας του της περιφέρειας, η παρουσία είναι ισχνή έως αποκαρδιωτική, με εξαίρεση έναν μόνο. Και αυτό λέει πολλά. Γιατί στην πολιτική, όταν οι περισσότεροι κρατούν αποστάσεις, δεν το κάνουν τυχαία. Κάτι βλέπουν, κάτι γνωρίζουν, κάτι φοβούνται ότι έρχεται.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μεγάλα ερωτήματα προκαλούν και όσα ακούγονται για διαμέρισμα σε ουρανοξύστη στη Λεμεσό, το οποίο φέρεται να αποκτήθηκε κατά την περίοδο της θητείας του ως αντιπεριφερειάρχη( τα συμβόλαια λένε ότι αγοράστηκε 300.000, ενώ στην πραγματικότητα στοιχίζει πάνω από 2,5 εκατομμύρια ευρώ.) Τα στοιχεία που συζητούνται, οι αριθμοί που ακούγονται, η τεράστια απόσταση ανάμεσα σε δηλωθείσα και εκτιμώμενη πραγματική αξία, δημιουργούν ένα σκηνικό που δεν σηκώνει υπεκφυγές. Αν όσα κυκλοφορούν έχουν βάση, τότε η υπόθεση δεν είναι απλώς πολιτικά τοξική. Είναι εκρηκτική και απαιτεί πλήρη διερεύνηση από κάθε αρμόδια αρχή.
Γι’ αυτό ας σταματήσει τις πρόβες εξουσίας. Ας αφήσει στην άκρη τα σχέδια για συνδυασμούς, τις φιλοδοξίες δημαρχίας και τα παρασκηνιακά παζάρια. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από ακόμα έναν επίδοξο σωτήρα με βαλίτσα γεμάτη σκιές. Έχει ανάγκη από καθαρές απαντήσεις, διαφάνεια και λογοδοσία.
Και μέχρι να δοθούν αυτές οι απαντήσεις, ο συγκεκριμένος πρώην αντιπεριφερειάρχης καλά θα κάνει να σκέφτεται λιγότερο το δημαρχείο και περισσότερο το ενδεχόμενο να χρειαστεί να… μετακομίσει προς τον δήμο Κορυδαλλού.
Γιατί όταν κάποιος φλερτάρει με την πολιτική επιστροφή, ενώ από πάνω του μαζεύονται τόσο βαριά σύννεφα, το πρόβλημα δεν είναι η αλαζονεία του. Είναι ότι εξακολουθεί να πιστεύει πως οι πολίτες δεν καταλαβαίνουν.
