Ποιός δήμαρχος κινδυνεύει να πέσει σε κατάθλιψη, γιατί μέχρι στιγμής ο δήμος του, του χρόνου δεν θα είναι πυρόπληκτος δήμος;
Ποιός δήμαρχος κινδυνεύει να πέσει σε κατάθλιψη, γιατί μέχρι στιγμής ο δήμος του, του χρόνου δεν θα είναι πυρόπληκτος δήμος;
Στην αυτοδιοίκηση, οι συμπτώσεις σπανίως είναι αθώες. Και όταν στο ίδιο κάδρο εμφανίζονται μια πρώην αντιπεριφερειάρχης, ένας πρώην δήμαρχος, ένα νησί όπως η Πάρος και στο βάθος ο νυν δήμαρχος, τότε κανείς δεν μπορεί να προσποιείται ότι πρόκειται απλώς για μια ανέμελη πασχαλινή ιστορία.
Σύμφωνα με πληροφορία η οποία μας ήρθε από θείο του σημερινού δημάρχου, ο οποίος φέρεται να τους αναγνώρισε και τους είδε μαζί, χωρίς οι ίδιοι να αντιληφθούν ποιος ήταν., η πρώην αντιπεριφερειάρχης και ο πρώην δήμαρχος εθεάθησαν μαζί στην Πάρο κατά την πασχαλινή περίοδο.
Στην πολιτική, και ειδικά στην τοπική αυτοδιοίκηση, η ουσία βρίσκεται στα μηνύματα που εκπέμπονται, στις κινήσεις που καταγράφονται, στις επαφές που προκαλούν συζητήσεις και στις συμπτώσεις που έρχονται πάντα στην “κατάλληλη” στιγμή.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για δύο άγνωστους ανθρώπους που τυχαία βρέθηκαν στο ίδιο νησί. Μιλάμε για πρόσωπα με πολιτικό παρελθόν, εμπειρία, διαδρομή, δίκτυο επαφών και σαφή γνώση του πώς στήνονται συσχετισμοί. Και όταν τέτοια πρόσωπα φέρονται να συναντώνται σε μια περίοδο όπου ο νυν δήμαρχος αποτελεί αντικείμενο έντονης πολιτικής συζήτησης, τότε η εικόνα δεν διαβάζεται ως κοινωνική. Διαβάζεται ως πολιτική.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν πήγαν στην Πάρο για ξεκούραση ή για ένα πασχαλινό τραπέζι. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν πίσω από αυτή τη φημολογούμενη συνάντηση κρύβεται μια απόπειρα πολιτικής προσέγγισης, ένας δίαυλος συνεννόησης ή έστω μια πρώτη ζύμωση με κοινό παρονομαστή τον νυν δήμαρχο. Με απλά λόγια: μήπως κάποιοι άρχισαν από τώρα να “στήνουν σούβλα” πολιτικά, με στόχο να αρχίσει το ψήσιμο του σημερινού δημάρχου;
Όσοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί το παρασκήνιο της αυτοδιοίκησης, ξέρουν καλά ότι οι μεγάλες συγκρούσεις δεν ξεκινούν πάντα με δημόσιες ανακοινώσεις, επίσημες δηλώσεις και ανοιχτές επιθέσεις. Συχνά ξεκινούν με χαμηλόφωνες επαφές, διακριτικές συναντήσεις, υπόγειες συνεννοήσεις και επανασύνδεση παλαιών προσώπων που μέχρι χθες έμοιαζαν να έχουν αποσυρθεί. Και όταν αυτά συμβαίνουν μακριά από το κέντρο της δημοσιότητας, τότε συνήθως κάποιοι θέλουν να δουλέψουν το έδαφος πριν βγουν στο προσκήνιο.
Σε μια τέτοια ανάγνωση, η Πάρος δεν είναι απλώς ένας πασχαλινός προορισμός. Μετατρέπεται σε φόντο πολιτικού συμβολισμού. Και η υποτιθέμενη κοινή παρουσία των δύο προσώπων αποκτά άλλο βάρος: όχι επειδή αποδεικνύει αυτομάτως σχέδιο, αλλά επειδή ενισχύει την αίσθηση ότι κάτι κινείται κάτω από την επιφάνεια.
Ο νυν δήμαρχος, είτε το θέλει είτε όχι, βρίσκεται στο κέντρο αυτής της συζήτησης. Γιατί όταν δύο πρόσωπα του χθες εμφανίζονται ξανά στο ίδιο πλάνο, η κουβέντα σχεδόν αναπόφευκτα πηγαίνει στο αύριο. Και στο αύριο της αυτοδιοίκησης, κανείς δεν κινείται τυχαία, κανείς δεν εμφανίζεται χωρίς λόγο και κανένα “αθώο” τετ α τετ δεν περνά απαρατήρητο.
Μπορεί όλα αυτά να είναι μια απλή σύμπτωση; Ναι, μπορεί. Μπορεί όμως και να είναι το πρώτο μικρό επεισόδιο ενός έργου που κάποιοι ετοιμάζουν προσεκτικά, μακριά από τα φώτα, με στόχο όταν έρθει η ώρα να βγουν μπροστά, ο νυν δήμαρχος να βρεθεί ήδη πολιτικά “ψημένος” στη σούβλα του παρασκηνίου.