Σε μια περίοδο όπου η διοικητική σταθερότητα και η επιχειρησιακή ετοιμότητα του Δήμου Διονύσου αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την εύρυθμη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης, παρατηρείται μια τακτική από την πλευρά της αντιπολίτευσης(εσωτερικής κυρίως) που γεννά σοβαρά ερωτήματα. Αντί να επιλέγεται η θεσμική αντιπαράθεση με προτάσεις, έλεγχο και τεκμηριωμένο πολιτικό λόγο, φαίνεται να υιοθετείται μια στρατηγική παρεμπόδισης του έργου της δημοτικής αρχής, με άμεσες επιπτώσεις στη λειτουργικότητα των υπηρεσιών και τελικά στην καθημερινότητα των δημοτών.
Δυστυχώς ο Δήμος Διονύσου βρίσκεται εγκλωβισμένος σε έναν ιδιότυπο «πολιτικό εμφύλιο». Αυτό που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες δεν είναι η συνήθης δημοκρατική αντιπαράθεση, αλλά μια συστηματική απόπειρα διοικητικής ασφυξίας, η οποία στρέφεται ευθέως κατά της Δημάρχου Κατερίνας Μαϊχόσογλου, πλήττοντας όμως, σε τελική ανάλυση, τον ίδιο τον δημότη.
Η «Πέμπτη Φάλαγγα» και η Θεσμική Υπονόμευση
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο στην παρούσα φάση δεν είναι η κριτική της μειοψηφίας, αλλά η στάση προσώπων που εκλέχθηκαν υπό τη σημαία της πλειοψηφίας για να υπηρετήσουν το όραμα της νέας διοίκησης. Οι περιπτώσεις των κυριών Πέππα και Κανακάρη αποτελούν το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τακτικής που στην πολιτική ορολογία περιγράφεται ως «εσωτερική παρεμπόδιση» και επέλεξαν μια διαφορετική πολιτική πορεία. Σε κάθε περίπτωση, όταν η διαφοροποίηση δεν συνοδεύεται από σαφές πρόγραμμα και εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, η εντύπωση που δημιουργείται είναι εκείνη της αποσταθεροποίησης.
Η μετατροπή της πολιτικής διαφωνίας σε εργαλείο διοικητικής κωλυσιεργίας δημιουργεί μια επικίνδυνη συνθήκη. Όταν στελέχη με εμπειρία επιλέγουν τον δρόμο της άρνησης σε κρίσιμα ψηφίσματα, δεν ασκούν απλώς αντιπολίτευση· ναρκοθετούν τη λειτουργία των υπηρεσιών. Η στάση αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα: Είναι η πολιτική επιβίωση και η προσωπική πικρία υπεράνω της ασφάλειας των κατοίκων μιας περιοχής που δοκιμάζεται κάθε χειμώνα και καλοκαίρι από ακραία φαινόμενα;
Το Φάντασμα του Παρελθόντος και η Στρατηγική της Αποτυχίας.
Στο παρασκήνιο αυτής της έντασης, ο πρώην Δήμαρχος Γιάννης Καλαφατέλης φαίνεται να επενδύει σε μια παλαιοκομματική συνταγή: τη θεωρία του «ώριμου φρούτου». Η στρατηγική είναι σαφής: αν η διοίκηση Μαϊχόσογλου αποτύχει να παράξει έργο λόγω των διαρκών εμποδίων, στη δημοτική επιτροπή και στο Δημοτικό Συμβούλιο, τότε η επιστροφή του παλιού θα φαντάζει ως «αναπόφευκτη λύση» το 2028.
Ωστόσο, η πολιτική μνήμη των πολιτών του Διονύσου δεν είναι τόσο ασθενής. Η αποτυχία της προηγούμενης περιόδου, που οδήγησε στην αλλαγή σκυτάλης, παραμένει νωπή. Η προσπάθεια οικοδόμησης ενός μέλλοντος πάνω στα ερείπια του παρόντος είναι μια ριψοκίνδυνη κίνηση που συχνά οδηγεί στον οριστικό πολιτικό παραγκωνισμό. Η φράση που ακούγεται όλο και συχνότερα στα πηγαδάκια της πόλης είναι ότι το 2028 δεν θα είναι η χρονιά της επιστροφής, αλλά η χρονιά που θα σφραγιστεί το «χρονοντούλαπο της ιστορίας» για πρακτικές που κρίθηκαν και απέτυχαν.
Οι Επιπτώσεις στην Καθημερινότητα.
Η παρεμπόδιση της Δημάρχου δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Μεταφράζεται σε:
- Καθυστερήσεις σε Διαγωνισμούς: Κρίσιμα έργα υποδομής μένουν στις καλένδες.(όπως πρόσφατα όπου Πέππα-Κανακάρη, δεν ψήσισαν το πρακτικό του οριστικού αναδόχου για τα ελαστικά, παίζοντας με τις ζωέες των εργαζομένων).
- Δυσλειτουργία στην Πολιτική Προστασία: Σε έναν δήμο κατάφυτο όπως ο Διόνυσος, κάθε λεπτό καθυστέρησης στη λήψη αποφάσεων μπορεί να αποβεί μοιραίο.
- Απώλεια Χρηματοδοτήσεων: Τα προγράμματα ΕΣΠΑ και το Ταμείο Ανάκαμψης δεν περιμένουν τις εσωτερικές έριδες των δημοτικών συμβουλίων και της δημοτικής επιτροπής
- Την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών στην καθαριότητα και το πράσινο.
Το Διακύβευμα της Επόμενης Μέρας.
Η Κατερίνα Μαϊχόσογλου καλείται πλέον να επιδείξει πυγμή και να απευθυνθεί απευθείας στην κοινωνία. Η «πολιτική επικινδυνότητα» όσων ναρκοθετούν τον Δήμο πρέπει να αναδειχθεί με ονόματα και διευθύνσεις(Αν δεν το κάνει η ίδια θα το πράξουμε εμείς). Η διοικητική σταθερότητα δεν είναι προνόμιο της δημάρχου, είναι δικαίωμα του πολίτη.
Σε τελική ανάλυση, οι δημότες αναμένουν σοβαρότητα, υπευθυνότητα και συνεργασία όπου αυτό είναι εφικτό. Η πολιτική αντιπαράθεση είναι θεμιτή και απαραίτητη σε μια δημοκρατία. Όταν όμως μετατρέπεται σε στρατηγική φθοράς με μοναδικό στόχο την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, τότε το κόστος μετακυλίεται στην κοινωνία. Το ζητούμενο για τον Δήμο Διονύσου δεν είναι η προσωπική δικαίωση κανενός, αλλά η διασφάλιση σταθερής πορείας, διοικητικής επάρκειας και ουσιαστικής προόδου για όλους τους κατοίκους του.
Ο Δήμος Διονύσου δεν αντέχει άλλη εσωστρέφεια. Όσοι επιλέγουν να γίνουν «τροχοπέδη» στην εξέλιξη της πόλης για να εξυπηρετήσουν προσωπικές φιλοδοξίες ή να προλειάνουν το έδαφος για παλιές ηγεσίες, σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη μοναδική αληθινή κρίση: την κοινωνική κατακραυγή.
Υ.Γ Στην τοπική αυτοδιοίκηση, ο "δικαστής" είναι πάντα η καθημερινότητα. Αν η τωρινή διοίκηση καταφέρει να παράξει έργο παρά τα εμπόδια, η τακτική της παρεμπόδισης θα γυρίσει μπούμερανγκ για την αντιπολίτευση.
