Ο κοντός αλαζόνας δήμαρχος που ζητάει προμήθεια πιο πολλά από αυτά που θα βγάλει ο εργολάβος. Σε λίγο κανείς δεν θα πλησιάζει σε έργα του μη παραλιακού δήμου.
Ο κοντός αλαζόνας δήμαρχος που ζητάει προμήθεια πιο πολλά από αυτά που θα βγάλει ο εργολάβος. Σε λίγο κανείς δεν θα πλησιάζει σε έργα του μη παραλιακού δήμου.
Ο πρόεδρος του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Μαρκοπούλου, κ. Νικολακόπουλος, φαίνεται να έχει αναγάγει την πολιτική ανικανότητα σε… διοικητική τέχνη.
Με έναν προϋπολογισμό που εμφανίζει έλλειμμα της τάξεως των 200.000 ευρώ, καταφέρνει—σαν να πρόκειται για άθλο—να προχωρά μέσα σε μόλις τρεις μήνες σε απευθείας αναθέσεις ύψους 100.000 ευρώ. Μια προκλητική σπατάλη δημοσίου χρήματος, τη στιγμή που το Πόρτο Ράφτη βυθίζεται στη μιζέρια και την εγκατάλειψη.

Η εικόνα της περιοχής είναι ντροπιαστική. Τα γήπεδα μπάσκετ και ποδοσφαίρου θυμίζουν σκηνικό παρακμής, με σκουριασμένες μπασκέτες, καθισμένα δάπεδα και φώτα που παραμένουν σβηστά, αφήνοντας τα παιδιά να παίζουν μέσα στο σκοτάδι — αν φυσικά τολμήσουν. Οι προβλήτες, που θα έπρεπε να εξασφαλίζουν την ασφαλή επιβίβαση και αποβίβαση των επιβατών, βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης: σκουριά, σαθρά σίδερα και φθαρμένα ξύλα κάνουν το πέρασμά τους επικίνδυνο για κάθε πολίτη.


Ο ξύλινος διάδρομος, ένας από τους λίγους χώρους περιπάτου που διαθέτει η παραλία, έχει μετατραπεί σε παγίδα τραυματισμών· λείπουν ολόκληρα κομμάτια, τα οποία δεν έχει καν σκεφτεί να αντικαταστήσει η διοίκηση. Πλακάκια σπασμένα, πεζοδρόμια διαλυμένα, εικόνα πλήρους εγκατάλειψης. Και όμως, ο πρόεδρος συνεχίζει ατάραχος, κρυμμένος πίσω από ένα πέπλο γραφειοκρατικής αδράνειας και πελατειακών πρακτικών, διανέμοντας δημόσιο χρήμα σαν να πρόκειται για προσωπικό του πορτοφόλι.
Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι απλώς ένδειξη κακού σχεδιασμού — είναι βαθιά πολιτική ανικανότητα και περιφρόνηση προς τους πολίτες του Πόρτο Ράφτη. Όσο το Λιμενικό Ταμείο λειτουργεί σαν ιδιωτική επιχείρηση φίλων και ημετέρων, το λιμάνι θα μαραζώνει και ο τόπος θα χάνει κάθε προοπτική ανάπτυξης.
Ο κ. Νικολακόπουλος δεν μπορεί να αποποιηθεί τις ευθύνες του. Αντί να διοικήσει με νοικοκυροσύνη και όραμα, έδειξε πως προτιμά τη σιωπή, την απραξία και την αλαζονεία της εξουσίας. Το Πόρτο Ράφτη αξίζει καλύτερα — όχι άλλους διαχειριστές της παρακμής.