Η ατάκα της ημέρας

  • Ο κοντός αλαζόνας δήμαρχος που ζητάει προμήθεια πιο πολλά από αυτά που θα βγάλει ο εργολάβος. Σε λίγο κανείς δεν θα πλησιάζει σε έργα του μη παραλιακού δήμου.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η κόκκινη πολυθρόνα του Αλαγιάννη: Δήμαρχος ή… βασιλιάς στο Μαρκόπουλο;

Η κόκκινη πολυθρόνα του Αλαγιάννη: Δήμαρχος ή… βασιλιάς στο Μαρκόπουλο;

Στο 1ο Φεστιβάλ Γαστρονομικών Εμπειριών του Δήμου Μαρκοπούλου, μια λεπτομέρεια δεν πέρασε απαρατήρητη. Και πολλές φορές, στην πολιτική, οι λεπτομέρειες είναι αυτές που αποκαλύπτουν νοοτροπίες.

Την ώρα που όλοι οι παρευρισκόμενοι, αιρετοί, προσκεκλημένοι και πολίτες κάθονταν σε απλές καρέκλες, ο δήμαρχος Μαρκοπούλου, Κώστας Αλαγιάννης, εμφανίζεται να κάθεται σε διαφορετική, κόκκινη πολυθρόνα, με μπράτσα δεξιά και αριστερά, ξεχωρίζοντας εμφανώς από όλους τους υπόλοιπους. Μια εικόνα που προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Γιατί ο δήμαρχος δεν κάθισε στην ίδια καρέκλα με τους άλλους; Γιατί χρειαζόταν ειδική θέση; Γιατί έπρεπε να υπάρχει αυτή η οπτική διαφοροποίηση;

Σε μια δημόσια εκδήλωση του Δήμου, ο πρώτος πολίτης δεν χρειάζεται «θρόνο» για να ξεχωρίσει. Ξεχωρίζει από το έργο του, από τη σοβαρότητά του, από τη στάση του απέναντι στους δημότες. Όταν όμως η εικόνα δείχνει τον δήμαρχο σε πολυθρόνα και όλους τους άλλους σε απλές καρέκλες, το μήνυμα που περνάει είναι τουλάχιστον ατυχές. Και πολιτικά επικίνδυνο.

Διότι ο δημότης δεν θέλει δημάρχους που να κάθονται πιο ψηλά, πιο άνετα ή πιο «επίσημα» από τους άλλους. Θέλει δημάρχους δίπλα του. Θέλει ανθρώπους που να δίνουν το παράδειγμα της απλότητας, όχι της απόστασης. Ειδικά σε μια εποχή που η κοινωνία πιέζεται, τέτοιες εικόνες δείχνουν έλλειψη πολιτικής ευαισθησίας.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: ήταν απλώς μια ατυχής επιλογή οργάνωσης ή μια εικόνα που μαρτυρά νοοτροπία; Γιατί ένας δήμαρχος που αισθάνεται κοντά στους πολίτες δεν έχει ανάγκη από διαφορετικές καρέκλες, ειδικές πολυθρόνες και συμβολισμούς εξουσίας.

Ο Κώστας Αλαγιάννης οφείλει να καταλάβει ότι ο Δήμος Μαρκοπούλου δεν είναι αυλή και ο δήμαρχος δεν είναι βασιλιάς. Είναι αιρετός, προσωρινός διαχειριστής της εμπιστοσύνης των πολιτών. Και οι πολίτες κρίνουν όχι μόνο τα έργα, αλλά και τις εικόνες. Γιατί καμιά φορά, μια κόκκινη πολυθρόνα αρκεί για να πει πολλά.