Η ατάκα της ημέρας

  • Ο κοντός αλαζόνας δήμαρχος που ζητάει προμήθεια πιο πολλά από αυτά που θα βγάλει ο εργολάβος. Σε λίγο κανείς δεν θα πλησιάζει σε έργα του μη παραλιακού δήμου.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Το “γαρύφαλλο”που "εφαγε" τα χρήματα των Ωρωπιωτών επέστρεψε ξαναανθίζοντας για να υπηρετήσει τη λάσπη

Το “γαρύφαλλο”που  "εφαγε" τα χρήματα των Ωρωπιωτών  επέστρεψε ξαναανθίζοντας για να υπηρετήσει τη λάσπη

Δεν γράφει για την αλήθεια· γράφει για να παραμένει χρήσιμος σε όσους τον χρειάζονται.

Από την αυτοπροβολή στην πολιτική γελοιότητα: το “γαρύφαλλο” του Ωρωπού.

Στον Ωρωπό υπάρχουν πρόσωπα που, όσο κι αν προσπαθούν να ξανασυστηθούν στο κοινό με νέο ρόλο, νέο ύφος και νέο προσωπείο, δεν μπορούν να ξεφύγουν από το βάρος της προηγούμενης διαδρομής τους. Γιατί η τοπική κοινωνία θυμάται. Θυμάται υποσχέσεις, θυμάται θόρυβο, θυμάται μεγαλόστομες εμφανίσεις και, κυρίως, θυμάται τις σκιές που άφησαν πίσω τους άνθρωποι που ήθελαν να εμφανίζονται ως «παράγοντες» της ενημέρωσης.

Μία τέτοια περίπτωση είναι και το γνωστό σε πολλούς «ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ» του Ωρωπού. Ένα πρόσωπο που επιχειρεί σήμερα να παρουσιαστεί ως αναλυτής, σχολιαστής και τιμητής των πάντων, λες και η τοπική κοινωνία δεν έχει μνήμη. Λες και ξεχάστηκαν οι παλιές ιστορίες που, μέχρι και σήμερα, συνοδεύονται από σοβαρά παράπονα, βαριές καταγγελίες και ανοιχτά ερωτήματα από ανθρώπους που πίστεψαν σε ένα εγχείρημα που δεν απέδωσε ποτέ όσα υποσχόταν.

Στην τοπική πιάτσα, εδώ και χρόνια, συζητούνται επίμονα όσα είχαν προηγηθεί πριν από τη φυγή του από τον Ωρωπό. Άνθρωποι της περιοχής, πρόεδροι συλλόγων, δημοτικοί σύμβουλοι και άλλοι που είχαν στηρίξει τότε μια υποτιθέμενη εκδοτική προσπάθεια, μιλούν ακόμη για μια ιστορία που τους άφησε πικρία και αίσθηση εξαπάτησης. Η εφημερίδα που παρουσιαζόταν ως εγχείρημα προβολής και παρέμβασης δεν απέκτησε ποτέ την υπόσταση που είχε διαφημιστεί και το αποτέλεσμα ήταν να μείνουν πίσω μόνο σκιές, οργή και ένα ερώτημα που δεν έσβησε ποτέ: ποιοι τελικά πλήρωσαν για ένα σχέδιο που δεν υλοποιήθηκε όπως τους είχε παρουσιαστεί;

Ακολούθησε η αποχώρηση. Και στη συνέχεια ήρθε η Σάμος. Ούτε εκεί, όμως, φαίνεται να γράφτηκε κάποια σοβαρή νέα σελίδα αξιοπιστίας. Αντίθετα, όπως λέγεται από όσους παρακολούθησαν τη διαδρομή του, επαναλήφθηκε το ίδιο γνώριμο μοτίβο: πολύς θόρυβος, μεγάλες κουβέντες, αυτοπροβολή, υπερβολή και ένας μόνιμος ρόλος ανθρώπου που θέλει να εμφανίζεται σπουδαιότερος από όσο πραγματικά είναι. Και όταν ούτε εκεί ρίζωσε κάτι σοβαρό, ακολούθησε νέα μετακίνηση, νέο πέρασμα από άλλο μεγάλο νησί και τελικά η επιστροφή στον Ωρωπό.

Όχι με αυτοκριτική. Όχι με καθαρές εξηγήσεις. Όχι με διάθεση να απαντηθούν τα ερωτήματα που τον ακολουθούν. Αλλά με το γνωστό, κουρασμένο θέατρο της δήθεν ανάλυσης. Το «γαρύφαλλο» του Ωρωπού εμφανίζεται τώρα περίπου ως πολιτικός σχολιαστής, ως προστάτης της αλήθειας, ως δήθεν ανεξάρτητη φωνή που ήρθε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Μόνο που αυτή η εικόνα δεν πείθει. Γιατί πίσω από τις αναρτήσεις, τις δήθεν αποκαλύψεις και τις επιθετικές τοποθετήσεις, πολλοί βλέπουν κάτι πολύ πιο πεζό: μια προβλέψιμη και πρόθυμη στήριξη σε μια αντιπολίτευση που δεν μπορεί από μόνη της να σταθεί πολιτικά.

Και εδώ ακριβώς καταρρέει ολόκληρο το αφήγημά του. Γιατί δεν μοιάζει με ανεξάρτητο αναλυτή. Μοιάζει με φερέφωνο πικρίας, με πρόθυμο πολλαπλασιαστή τοξικότητας, με άνθρωπο που δεν παρεμβαίνει για να φωτίσει αλλά για να εξυπηρετήσει. Το ύφος του δεν θυμίζει σοβαρή δημοσιογραφική παρέμβαση. Θυμίζει περισσότερο μηχανισμό μικροπολιτικής χρήσης, ντυμένο με φτηνό δήθεν και υπερφίαλη γλώσσα.

Στον Ωρωπό, όμως, δεν πείθουν πια τόσο εύκολα τέτοιες μεταμφιέσεις. Γιατί όταν κάποιος κουβαλά μια διαδρομή γεμάτη σκιές, ερωτήματα και διαψεύσεις προσδοκιών, δεν μπορεί ξαφνικά να βαφτίζεται «αναλυτής» και να απαιτεί να αντιμετωπίζεται ως αυθεντία. Η αξιοπιστία δεν αγοράζεται με αναρτήσεις, δεν χτίζεται με ύφος και δεν επιβάλλεται με θόρυβο. Θέλει συνέπεια, διαφάνεια και καθαρό αποτύπωμα. Και ακριβώς αυτά είναι που λείπουν  στην περίπτωση, από το  «ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ» του Ωρωπού.

Γι’ αυτό και όλη αυτή η νέα επανεμφάνιση δεν μοιάζει με επιστροφή κύρους. Μοιάζει περισσότερο με μια απέλπιδα προσπάθεια επαναφοράς ενός φθαρμένου προσώπου στο τοπικό κάδρο. Με μια θορυβώδη απόπειρα να ξαναβρεί ρόλο μέσα από την ίντριγκα, την πόλωση και την πολιτική χρησιμότητα. Όμως η κοινωνία θυμάται. Και όσο θυμάται, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για κάποιους να παριστάνουν τους αδέκαστους, όταν το ίδιο τους το παρελθόν στέκεται απέναντί τους σαν ανοιχτός λογαριασμός.

Υ.Γ Και όλα αυτά τα γράφει για 20 ευρώ. ΚΑΤΑΝΤΙΑ.

powered by social2s