Όταν ο Δήμος χάνει κρίσιμες προθεσμίες, η διοίκηση δεν έχει δικαίωμα να κρύβεται πίσω από υπαινιγμούς, ψευτοεπιθέσεις και μετάθεση ευθυνών
Η ανακοίνωση της Δημήτρας Τσεβά για την υπόθεση της προσγιάλωσης του καλωδίου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας δεν είναι απλώς ανεπαρκής. Είναι μνημείο πολιτικής υπεκφυγής. Αντί να απολογηθεί για το πώς ένας ολόκληρος Δήμος πιάστηκε στον ύπνο μπροστά σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση, η Δήμαρχος Ραφήνας-Πικερμίου επέλεξε ξανά τον γνώριμο δρόμο: να πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα, να στήσει φθηνά αφηγήματα εσωτερικών εχθρών και να βαφτίσει την πολιτική της αποτυχία… επίθεση εναντίον της.
Η αλήθεια όμως είναι αμείλικτη. Ένα κρίσιμο έγγραφο έφτασε στον Δήμο. Η δημοτική αρχή δεν αντέδρασε έγκαιρα. Δεν διατύπωσε εγκαίρως θέσεις. Δεν κινητοποίησε τον μηχανισμό της. Δεν προστάτευσε τα συμφέροντα της περιοχής όπως όφειλε. Αυτή είναι η ουσία. Και αυτή η ουσία δεν αλλάζει όσο κι αν η κ. Τσεβά προσπαθεί να θολώσει τα νερά με υπαινιγμούς, στοχοποίηση των επικριτών της και επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς.
Σε μια στοιχειωδώς σοβαρή διοίκηση, όταν χάνεται μια τόσο κρίσιμη προθεσμία, η πρώτη αντίδραση είναι ο έλεγχος, η λογοδοσία και η ανάληψη ευθύνης. Στη διοίκηση Τσεβά συμβαίνει το αντίθετο: κανείς δεν φταίει από μέσα, κανείς δεν λογοδοτεί, κανείς δεν εξηγεί με καθαρότητα τι πήγε στραβά. Αντίθετα, φταίνε πάντα όσοι μιλούν, όσοι επιμένουν, όσοι ζητούν απαντήσεις. Πρόκειται για μια επικίνδυνη πολιτική λογική που δεν ταιριάζει σε ανοιχτή δημοκρατική διοίκηση αλλά σε καθεστώς εσωστρέφειας, φοβίας και πανικού.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το βαρύτερο πολιτικό πρόβλημα. Αν η ίδια η Δήμαρχος γνώριζε και δεν ενήργησε, τότε φέρει ευθέως την πολιτική ευθύνη για μια σοβαρή αποτυχία. Αν δεν γνώριζε, τότε τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, γιατί σημαίνει ότι δεν ελέγχει ούτε τα στοιχειώδη μέσα στο ίδιο της το Δημαρχείο. Και στις δύο περιπτώσεις, το συμπέρασμα είναι καταδικαστικό για την ίδια.
Οι πολίτες της Ραφήνας και του Πικερμίου δεν ψήφισαν μια Δήμαρχο για να βγάζει ανακοινώσεις άρνησης και να ψάχνει ενόχους έξω από το γραφείο της. Την ψήφισαν για να διοικεί, να προβλέπει, να παρεμβαίνει και να υπερασπίζεται εγκαίρως τον τόπο. Αντί γι’ αυτό, βλέπουν μια διοίκηση που αντιδρά μόνο όταν εκτίθεται, και ακόμη τότε όχι με αλήθεια, αλλά με δικαιολογίες.
Η πολιτική κριτική απέναντι στην κ. Τσεβά δεν είναι προσωπική εμπάθεια. Είναι αναγκαία δημοκρατική πράξη. Γιατί όταν μια δημοτική αρχή αποτυγχάνει σε τόσο σοβαρά ζητήματα και στη συνέχεια επιχειρεί να τρομοκρατήσει ή να συκοφαντήσει πολιτικά όσους την ελέγχουν, τότε δεν μιλάμε απλώς για ανεπάρκεια. Μιλάμε για μια νοοτροπία εξουσίας που θεωρεί ότι δεν οφείλει εξηγήσεις σε κανέναν.
Η Δήμητρα Τσεβά δεν μπορεί να διοικεί έναν Δήμο με άλλοθι, σκιές και μεταχρονολογημένες δικαιολογίες. Δεν μπορεί κάθε διοικητική αποτυχία να τη μετατρέπει σε θεωρία συνωμοσίας. Δεν μπορεί να ζητά εμπιστοσύνη όταν δεν δίνει ούτε αλήθεια ούτε λογοδοσία. Στην υπόθεση αυτή υπάρχει υπεύθυνος. Και όσο κι αν προσπαθεί να τον κρύψει πίσω από καπνό, ο υπεύθυνος βρίσκεται στο γραφείο της Δημάρχου.
