ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ

Η πολυδιαφημισμένη συγκέντρωση του Γιάννη Χατζηθεοδοσίου στην Αγία Βαρβάρα, που υποτίθεται πως θα σηματοδοτούσε την έναρξη της πορείας του προς την Περιφέρεια Αττικής, εξελίχθηκε σε ένα παταγώδες και δημόσιο φιάσκο. Αντί για επίδειξη δύναμης, κατέγραψε μια εκκωφαντική πολιτική ερημιά. Αντί για μήνυμα νίκης, έστειλε μήνυμα κατάρρευσης πριν καν στηθούν οι κάλπες.

Ο άνθρωπος που εμφανίζεται να φιλοδοξεί να «σώσει» την Αττική, δεν κατάφερε ούτε να γεμίσει μια πλατεία με πολιτικό ακροατήριο της προκοπής. Από τους 66 δήμους της Αττικής δεν βρέθηκε ούτε ένα σοβαρό αυτοδιοικητικό στέλεχος να σταθεί δίπλα του. Ούτε ένας βουλευτής. Ούτε μία πολιτική παρουσία με πραγματικό βάρος. Απόλυτο μηδέν.

Και όμως, για να στηθεί αυτή η αποτυχημένη παράσταση, επιστρατεύτηκαν τα πάντα: χιλιάδες SMS, τηλεφωνικά κέντρα, συνεχείς οχλήσεις, προσκλητήρια προς κάθε κατεύθυνση, μέχρι και εκτός Αττικής. Τόση κινητοποίηση, τόσος θόρυβος, τόσος μηχανισμός, για να εμφανιστούν τελικά μόλις 250 άτομα. Δηλαδή, ένας ολόκληρος μηχανισμός δούλευε στο φουλ για να παραχθεί ένα πολιτικό αποτέλεσμα που θύμιζε τοπική συνεστίαση χωρίς παλμό, χωρίς απήχηση και χωρίς καμία προοπτική.

Το πιο humiliating στοιχείο για τον ίδιο είναι ότι ούτε ο στενός του κύκλος δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Οι υπάλληλοι του ΕΕΑ, οι διορισμένοι σε έμμισθες επιτροπές και οι οικογένειές τους, δηλαδή ένας μηχανισμός που αριθμεί πάνω από 1.500 ανθρώπους, ούτε καν αυτοί δεν μπόρεσαν να δώσουν εικόνα στήριξης. Ούτε οι «δικοί» του δεν έπεισαν ότι πιστεύουν στο εγχείρημα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, απών ήταν ακόμη και ο δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας, στον δήμο του οποίου πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση. Η απουσία του μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Ο Λάμπρος Μίχος έχει ήδη επιλέξει στρατόπεδο και αυτό δεν είναι του Χατζηθεοδοσίου. Με καθαρό πολιτικό λόγο έχει τοποθετηθεί υπέρ του Νίκου Χαρδαλιά, δηλώνοντας πως «έχω κάθε λόγο να επαινώ τον Νίκο Χαρδαλιά γιατί αισθάνομαι ότι πατάω, ότι πατάμε σε στέρεο έδαφος». Με άλλα λόγια, εκεί όπου ο Χαρδαλιάς εισπράττει εμπιστοσύνη, ο Χατζηθεοδοσίου εισπράττει αδιαφορία.

Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά προφανής: η υποψηφιότητα Χατζηθεοδοσίου δείχνει από τώρα να γλιστρά στη γελοιότητα. Χωρίς πολιτικά στηρίγματα, χωρίς αυτοδιοικητικές αναφορές, χωρίς κοινωνικό ρεύμα, χωρίς πειστική απήχηση, μοιάζει ολοένα και περισσότερο με προσωπικό πυροτέχνημα ματαιοδοξίας παρά με σοβαρή περιφερειακή διεκδίκηση.

Αν αυτή ήταν η πρώτη του επίδειξη δύναμης, τότε το μήνυμα είναι αμείλικτο: δεν ξεκινά για να πρωταγωνιστήσει, αλλά για να καταγράψει ένα ηχηρό πολιτικό ναυάγιο. Και όσο κι αν επιχειρεί να κατασκευάσει εικόνα δυναμικής, η πραγματικότητα τον διαψεύδει με τρόπο ανελέητο. Στο τέλος, αυτή η υποψηφιότητα κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία όχι ως απειλή για τους αντιπάλους του, αλλά ως η πιο γραφική και αδύναμη απόπειρα καθόδου για την Περιφέρεια Αττικής.