Θεματολογία

Σε όποιο σημείο του Δήμου Μαραθώνα κι αν βρεθεί κανείς, η εικόνα είναι η ίδια: εγκατάλειψη, δυσοσμία, βουνά από σκουπίδια, ξερά κλαδιά, σακούλες σχισμένες και κάδοι διαλυμένοι. Η καθημερινότητα των κατοίκων έχει μετατραπεί σε έναν συνεχή εφιάλτη, με την καθαριότητα να έχει φτάσει στο απροχώρητο και τη δημοτική αρχή Τσίρκα να δείχνει για ακόμη μία φορά ανήμπορη να διαχειριστεί ακόμη και τα βασικά.

Ο Δήμος Μαραθώνα βρωμάει. Και αυτό δεν είναι υπερβολή, είναι η πραγματικότητα που βλέπουν και μυρίζουν καθημερινά οι δημότες. Σε γειτονιές ολόκληρες, τα σκουπίδια παραμένουν αμάζευτα επί εβδομάδες, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και για μήνες. Οι σακούλες σχίζονται, τα απορρίμματα απλώνονται στους δρόμους, οι γάτες και τα ποντίκια έχουν στήσει κυριολεκτικά «πάρτι» και η κατάσταση δεν είναι πλέον απλώς αντιαισθητική. Είναι επικίνδυνη. Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας.

Και εδώ αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα. Τι ακριβώς συμβαίνει στην υπηρεσία καθαριότητας; Γιατί ένας δήμος με τόσο μεγάλες ανάγκες εμφανίζεται σήμερα με ελάχιστα απορριμματοφόρα σε λειτουργία; Καθημερινά κυκλοφορεί μόλις ένα απορριμματοφόρο ανακύκλωσης και τέσσερα απορριμματοφόρα απορριμμάτων, κάποια εκ των οποίων δουλεύουν και το βράδυ για να καλύψουν τα ακάλυπτα. Την ίδια στιγμή, άλλα πέντε ή έξι οχήματα βρίσκονται είτε σε συνεργεία είτε καθηλωμένα στο αμαξοστάσιο. Και το χειρότερο; Ο Δήμος φαίνεται πως δεν μπορεί να τα επαναφέρει στην κυκλοφορία, είτε επειδή υπάρχουν οφειλές προς συνεργεία είτε επειδή δεν υπάρχουν χρήματα για τις αναγκαίες επισκευές.

Αν αυτά ισχύουν, τότε δεν μιλάμε απλώς για αστοχία. Μιλάμε για πλήρη αποτυχία διοίκησης. Και η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από τα σκουπίδια. Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος κ. Ζούρος είναι πλέον πολιτικά εκτεθειμένος. Η κατάσταση στην καθαριότητα δεν αφήνει περιθώρια για δικαιολογίες, ανακοινώσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Όταν ένας δήμος φτάνει στο σημείο να μην μπορεί να μαζέψει τα σκουπίδια του, τότε κάποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη. Και στην προκειμένη περίπτωση, ο δρόμος της παραίτησης για τον κ. Ζούρο μοιάζει μονόδρομος.

Η σύγκριση με την περίοδο της αντιδημαρχίας του κ. Χρήστου Στάμου είναι αναπόφευκτη και συντριπτική. Τότε, όπως αναφέρεται, υπήρχαν δέκα απορριμματοφόρα σε λειτουργία, ενώ το καλοκαίρι έβγαινε ακόμη ένα και υπήρχε και εφεδρικό. Σύνολο δώδεκα οχήματα. Σήμερα, ο Δήμος παλεύει με τα μισά και με την καθαριότητα να έχει καταρρεύσει. Δεν είναι τυχαίο ότι στην υπηρεσία καθαριότητας ακούγεται πλέον το σύνθημα: «Στάμο λέμε και κλαίμε». Και αυτό τα λέει όλα.

Ο Χρήστος Στάμος, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους, φαίνεται πως είχε καταφέρει να κρατήσει την υπηρεσία όρθια. Να υπάρχουν οχήματα, να υπάρχει ρυθμός, να υπάρχει μια στοιχειώδης λειτουργία. Σήμερα, αντί για λειτουργία, υπάρχει αποσύνθεση. Αντί για οργάνωση, υπάρχει χάος. Αντί για καθαριότητα, υπάρχουν βουνά σκουπιδιών.

Τεράστιες είναι και οι ευθύνες του δημάρχου κ. Στέργιου Τσίρκα. Δεν μπορεί ο δήμαρχος να εμφανίζεται ως απλός παρατηρητής. Δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από αντιδημάρχους, υπηρεσίες και τεχνικές δυσκολίες. Η καθαριότητα είναι ο καθρέφτης κάθε δημοτικής αρχής. Και στον Μαραθώνα, ο καθρέφτης δείχνει εγκατάλειψη, ανεπάρκεια και πολιτική κόπωση.

Οι κάτοικοι δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν να μπορούν να ανοίγουν το παράθυρό τους χωρίς να πνίγονται από τη δυσοσμία. Ζητούν να περπατούν στους δρόμους χωρίς να αντικρίζουν σκουπίδια, ποντίκια και σπασμένους κάδους. Ζητούν τα αυτονόητα.

Και όταν μια δημοτική αρχή δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τα αυτονόητα, τότε το πρόβλημα δεν είναι υπηρεσιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.

 Ο κ. Ζούρος απέτυχε στην καθαριότητα. Ο κ. Τσίρκας απέτυχε στη διοίκηση. Και ο κ. Στάμος, μέσα από τη σημερινή κατάρρευση, δικαιώνεται με τον πιο ηχηρό τρόπο.