Το να θέτει κάποιος υποψηφιότητα για την Περιφέρεια Αττικής είναι απολύτως θεμιτό. Η πολιτική φιλοδοξία δεν είναι ούτε αμαρτία ούτε μειονέκτημα. Αντιθέτως, κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να διεκδικεί ρόλο στα δημόσια πράγματα. Όμως, άλλο πράγμα η καθαρή πολιτική διεκδίκηση και άλλο πράγμα η αξιοποίηση ενός θεσμικού αξιώματος για προσωπική προβολή, ιδιαίτερα όταν στη μέση βρίσκονται χρήματα επαγγελματιών, επιχειρηματιών και μελών ενός Επιμελητηρίου.
Στην περίπτωση του προέδρου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, κ. Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, τα ερωτήματα πλέον δεν είναι λίγα. Είναι πολλά, σοβαρά και απαιτούν καθαρές απαντήσεις. Από τη στιγμή που ανακοίνωσε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής, φαίνεται πως ξεκίνησε ένας κύκλος δράσεων σε δήμους της Αττικής: δεντροφυτεύσεις, καθαρισμοί, εκδηλώσεις, επιστολές προς δημάρχους και οικονομικές προτάσεις για δράσεις. Και εδώ αρχίζει το μεγάλο ζήτημα.
Ποιος πληρώνει όλα αυτά; Με ποια απόφαση; Με ποια διαδικασία; Με ποιον προϋπολογισμό; Πού εμφανίζονται οι δαπάνες; Υπάρχουν αναρτήσεις στη Διαύγεια; Υπάρχουν συμβάσεις, τιμολόγια, αποφάσεις διοικητικού συμβουλίου; Ή μήπως οι δράσεις αυτές περνούν μέσα από επιχορηγήσεις σωματείων, ώστε στο τέλος να χάνεται η διαδρομή του χρήματος;
Διότι, εάν ισχύουν οι πληροφορίες ότι οι δεντροφυτεύσεις και άλλες αντίστοιχες δράσεις χρηματοδοτούνται μέσω επιχορηγήσεων σε σωματεία, τα οποία στη συνέχεια καλύπτουν έξοδα δράσεων που εμφανίζονται ως πρωτοβουλίες του Επιμελητηρίου, τότε μιλάμε για ένα ζήτημα που δεν μπορεί να περάσει στο ντούκου. Τα χρήματα του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου δεν είναι προσωπικό ταμείο κανενός. Δεν είναι εργαλείο προεκλογικής προβολής. Δεν είναι μηχανισμός πολιτικής διαφήμισης. Είναι χρήματα που προέρχονται από επαγγελματίες, ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά με φόρους, εισφορές, ακρίβεια, έξοδα και αβεβαιότητα.
Και το ερώτημα είναι απλό: τι σχέση έχει το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών με δεντροφυτεύσεις σε δήμους; Τι σχέση έχει με καθαρισμούς οικοπέδων; Τι σχέση έχει με εκδηλώσεις που, στην πράξη, μπορεί να λειτουργούν ως πολιτική περιοδεία ενός υποψήφιου Περιφερειάρχη; Αν υπάρχει ουσιαστικός θεσμικός λόγος, να παρουσιαστεί. Αν υπάρχει απόφαση, να δημοσιοποιηθεί. Αν υπάρχουν δαπάνες, να αναρτηθούν. Αν υπάρχουν επιχορηγήσεις, να εξηγηθεί σε ποιους δόθηκαν, γιατί δόθηκαν και πού κατέληξαν.
Ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα προκαλούν δράσεις εκτός των διοικητικών ορίων ή του φυσικού πεδίου ευθύνης του Επιμελητηρίου. Για παράδειγμα, όταν εμφανίζονται δράσεις σε περιοχές όπως ο Ασπρόπυργος, εύλογα τίθεται το ερώτημα: με ποια αρμοδιότητα; Με ποιο σκεπτικό; Γιατί εκεί; Ποιος αποφάσισε ότι τα χρήματα των επαγγελματιών της Αθήνας πρέπει να διοχετευθούν σε τέτοιες δράσεις;
Ο κ. Χατζηθεοδοσίου οφείλει να καταλάβει κάτι πολύ απλό: άλλο ο θεσμικός ρόλος του προέδρου ενός Επιμελητηρίου και άλλο η προσωπική πολιτική καμπάνια. Δεν μπορεί η υποψηφιότητα για την Περιφέρεια να ντύνεται με τον μανδύα των επιμελητηριακών δράσεων. Δεν μπορεί κάθε δεντροφυτεύση, κάθε εκδήλωση και κάθε καθαρισμός να μετατρέπεται σε φωτογραφικό στιγμιότυπο πολιτικής προβολής. Δεν μπορεί να δημιουργείται η εντύπωση ότι ένας θεσμός χρησιμοποιείται ως σκαλοπάτι για την επόμενη προσωπική φιλοδοξία.
Εάν όλα είναι νόμιμα, καθαρά και διαφανή, τότε ο δρόμος είναι ένας: πλήρης δημοσιοποίηση όλων των στοιχείων. Πόσα χρήματα δαπανήθηκαν; Σε ποιους δόθηκαν; Ποιες δράσεις πληρώθηκαν; Ποια σωματεία επιχορηγήθηκαν; Ποια τιμολόγια εκδόθηκαν; Ποιες αποφάσεις πάρθηκαν;
Μέχρι τότε, η πολιτική σκιά θα βαραίνει τον κ. Χατζηθεοδοσίου. Γιατί οι επαγγελματίες δεν πληρώνουν για να χτίζει κανείς προεκλογικό προφίλ. Πληρώνουν για να έχουν στήριξη, εκπροσώπηση και λύσεις στα πραγματικά τους προβλήματα. Και αυτό, δυστυχώς, φαίνεται πως κάποιοι το έχουν ξεχάσει.
