Ο κοντός αλαζόνας δήμαρχος που ζητάει προμήθεια πιο πολλά από αυτά που θα βγάλει ο εργολάβος. Σε λίγο κανείς δεν θα πλησιάζει σε έργα του μη παραλιακού δήμου.
Ο κοντός αλαζόνας δήμαρχος που ζητάει προμήθεια πιο πολλά από αυτά που θα βγάλει ο εργολάβος. Σε λίγο κανείς δεν θα πλησιάζει σε έργα του μη παραλιακού δήμου.
Το διαβάσαμε κι αυτό…
Ο Δημήτρης Λουκάς βρέθηκε στο στόχαστρο από κάποιους επειδή έκανε ένα τραπέζι στους εργαζόμενους του δήμου για να τους πει ένα «ευχαριστώ» για τη δουλειά τους. Όχι με λεφτά του δήμου. Όχι με χρήματα των δημοτών. Με λεφτά από την τσέπη του. Και ξαφνικά κάποιοι ανακάλυψαν… σκάνδαλο ή θεσμική εκτροπή, επειδή, λέει, δεν κάλεσε έναν ανεξαρτητοποιημένο σύμβουλο.
Σοβαρά τώρα;
Από πότε ένας δήμαρχος είναι υποχρεωμένος να καλεί σε προσωπικές του πρωτοβουλίες, όποιον έχει επιλέξει να αποστασιοποιηθεί πολιτικά από την παράταξη με την οποία εξελέγη. Η ανεξαρτητοποίηση είναι πολιτική επιλογή και έχει συνέπειες – κυρίως στο επίπεδο της πολιτικής και προσωπικής σχέσης εμπιστοσύνης.
Η μετατροπή ενός ιδιωτικού κεράσματος σε «πολιτικό ζήτημα» δείχνει πολλά. Κυρίως δείχνει πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ο δημόσιος διάλογος όταν κάποιοι δεν έχουν πραγματική αντιπολίτευση να ασκήσουν. Όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα για έργα, αποφάσεις και πολιτικές, τότε επιστρατεύονται οι προσκλήσεις στα τραπέζια.
Αν κάποιοι περίμεναν ότι θα συνεχίσουν να έχουν τα ίδια προνόμια, την ίδια εμπιστοσύνη και την ίδια πολιτική σχέση, αφού πρώτα γύρισαν την πλάτη στην παράταξη που τους εξέλεξε, μάλλον ζουν σε άλλη πραγματικότητα.
Ακόμη χειρότερα, προσπαθούν τώρα να παρουσιάσουν ένα απλό τραπέζι ευχαριστίας προς τους εργαζόμενους ως… θέμα δημοκρατίας. Δηλαδή τι ακριβώς θέλουν; Να καθορίζουν ποιον θα καλέσει κάποιος όταν πληρώνει από την τσέπη του;
Δηλαδή όλοι εμείς , όταν κάνουμε ένα τραπέζι καλούμε και αυτούς με τους οποίους δεν έχουμε πλέον καμία σχέση, καλούμε αυτούς με τους οποίους είμαστε σε αντιπαράθεση, καλούμε αυτούς που μας περνούν γενεές δεκατέσσερις;
Έχω την εντύπωση ότι η αλήθεια είναι απλή και ο κόσμος την καταλαβαίνει: όταν δεν υπάρχει πραγματική αντιπολίτευση, όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα για το έργο και τις αποφάσεις της δημοτικής αρχής, τότε κάποιοι πιάνουν τα πιο γελοία θέματα για να κάνουν φασαρία.
Και τελικά εκτίθενται μόνοι τους.
Γιατί ο κόσμος έχει προβλήματα. Δεν περιμένει από τους αιρετούς να κάνουν πολιτική για το ποιος έφαγε και ποιος δεν έφαγε σε ένα τραπέζι. Περιμένει σοβαρότητα, δουλειά και ευθύνη.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς φθηνός θόρυβος.