Ποιός δήμαρχος κινδυνεύει να πέσει σε κατάθλιψη, γιατί μέχρι στιγμής ο δήμος του, του χρόνου δεν θα είναι πυρόπληκτος δήμος;
Ποιός δήμαρχος κινδυνεύει να πέσει σε κατάθλιψη, γιατί μέχρι στιγμής ο δήμος του, του χρόνου δεν θα είναι πυρόπληκτος δήμος;
Με μια αλαζονική και νομικίστικη απάντηση, ο Δήμαρχος Λαυρεωτικής Δημήτρης Λουκάς επιχειρεί να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα και να βγει και από πάνω. Προσπαθεί να εμφανίσει το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ) ως «πληροφορημένο λανθασμένα», ισχυριζόμενος ότι η κριτική αφορά δήθεν τη σπατάλη δημοτικού χρήματος. Πρόκειται για ένα φτηνό τέχνασμα διότι:
Προσβάλλει ξεάντροπa τη μνήμη της Μακρονήσου. Ο Δήμαρχος κάνει πως «ξεχνά» την ουσία της καταγγελίας: την τοποθέτηση ενός τυχαίου γλυπτού μόλις 40 μέτρα από το ιστορικό «Μνημείο της Γυναίκας της Μακρονήσου». Η αισθητική αυτή βεβηλωση αλλοιώνει και υποβαθμίζει τον βαρυσήμαντο συμβολισμό ενός τόπου μαρτυρίου. Αντί για μια αυτοκριτική συγγνώμη, ο κ. Λουκάς κρύβεται πίσω από νομικίστικα τερτίπια και πετάει την μπάλα στην εξέδρα, μοιράζοντας πιστοποιητικά φρονημάτων και κατηγορώντας τους πάντες για «εκμετάλλευση».
Επιδεικνύει αλαζονικό νομικισμό αντί για αισθητική ευθύνη. Αντί να απαντήσει για την απουσία καλλιτεχνικού σχεδιασμού, ο Δήμαρχος επικαλείται γραφειοκρατικές αποφάσεις της Δημοτικής Επιτροπής και πρακτικές άλλων δήμων. Η νομιμοφάνεια όμως δεν συνεπάγεται αισθητική ορθότητα, ούτε νομιμοποιεί την προχειρότητα και τον αισθητικό κακγουσιμό στην προβλήτα της πόλης.
Συμπεριφέρεται ως απόλυτος μονάρχης, αποκλείοντας την τοπική κοινωνία. Το ΕΕΤΕ ζήτησε ξεκάθαρα ευρεία συνάντηση με τη συμμετοχή του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου, της ΠΕΚΑΜ και των δημοτικών παρατάξεων. Ο κ. Λουκάς, με απύθμενο καθεστωτικό θράσος, απαντά πως θα συναντήσει μόνο το ΕΕΤΕ, εξοβελίζοντας τους τοπικούς φορείς και τους εργαζόμενους.
Δημιουργία εχθρών για αποπροσανατολισμό: Ο κ. Λουκάς, στριμωγμένος από τη θεσμική κριτική του ΕΕΤΕ, καταφεύγει στη γνωστή τακτική του «σκιάχτρου». Επιτίθεται σε ανώνυμους «ακροδεξιούς» και «ευκαιριακούς υπερασπιστές», επιχειρώντας να μετατοπίσει τη συζήτηση από τις δικές του αυθαιρεσίες σε πολιτικές αντιπαραθέσεις.
Οικειοποίηση της ιστορίας: Κατηγορεί άλλους για καπηλεία, την ώρα που ο ίδιος μεταχειρίζεται την ιστορική μνήμη της Μακρονήσου ως προσωπική του ιδιοκτησία. Θεωρεί αυθαίρετα ότι νομιμοποιείται να αποφασίζει μόνος του για τη χωροθέτηση και την αισθητική των μνημείων της πόλης.
Πολιτικός κυνισμός: Χρησιμοποιεί τους αγώνες της εργατικής τάξης ως επικοινωνιακή ασπίδα. Αντί να απαντήσει για την τοποθέτηση του γλυπτού δίπλα στο Μνημείο της Μακρονήσου, μοιράζει πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων.
Περιφρόνηση της τοπικής κοινωνίας: Βαφτίζει «αντιδράσεις σκοπιμότητας» κάθε αντίθετη φωνή, αρνούμενος να ακούσει τους φορείς και τους δημότες που ζητούν σεβασμό στον δημόσιο χώρο.
Ο κ. Λουκάς οφείλει να καταλάβει ότι το Λαύριο, η εργατική του ιστορία και η μνήμη της Μακρονήσου δεν του ανήκουν. Απαιτείτε η άμεση αναθεώρηση της χωροθέτησης και την απομάκρυνση του γλυπτού από το σημείο.