Μετά τις καταστροφικές φωτιές που έπληξαν τον Δήμο Μαραθώνα, θα περίμενε κανείς ότι η δημοτική αρχή θα είχε κινητοποιηθεί άμεσα, σοβαρά και αποτελεσματικά για να στηρίξει τους κατοίκους των πληγεισών περιοχών. Αντί γι’ αυτό, το Καλέτζι συνεχίζει να ζει μια απαράδεκτη κατάσταση: πολλές ημέρες χωρίς νερό, με τους κατοίκους να δοκιμάζονται, να αγανακτούν και να αναρωτιούνται αν τελικά υπάρχουν και πολίτες δεύτερης κατηγορίας στον Δήμο Μαραθώνα.
Η αιτία, σύμφωνα με τις καταγγελίες, είναι γνωστή και συγκεκριμένη. Ένας καμένος σωλήνας Φ100, μήκους περίπου 800 μέτρων, που θα έπρεπε να συνδεθεί από το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ μέχρι το αντλιοστάσιο, παραμένει ακόμη χωρίς αντικατάσταση. Μιλάμε για μια εργασία που, με σωστό συντονισμό, θα μπορούσε να έχει γίνει μέσα σε μία ή δύο ημέρες. Δεν μιλάμε για κάποιο τεράστιο έργο εκατομμυρίων, ούτε για μια τεχνική παρέμβαση που απαιτεί μήνες μελετών και διαδικασιών. Μιλάμε για μια βασική αποκατάσταση ύδρευσης, για ένα στοιχειώδες δικαίωμα των κατοίκων: να έχουν νερό στα σπίτια τους.
Και όμως, μέχρι σήμερα, λύση δεν έχει δοθεί. Το αντλιοστάσιο δεν λειτουργεί όπως πρέπει, οι κάτοικοι υποφέρουν και η δημοτική αρχή δείχνει να κινείται με ρυθμούς αδιαφορίας. Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς διοικητική καθυστέρηση. Είναι πολιτική ανεπάρκεια. Είναι εικόνα εγκατάλειψης. Είναι απόδειξη ότι ο Δήμος Μαραθώνα δεν αντιμετωπίζεται ενιαία, αλλά με λογικές προτεραιοτήτων που αφήνουν ολόκληρες περιοχές στο περιθώριο.
Ο δήμαρχος Μαραθώνα, κ. Στέργιος Τσίρκας, οφείλει να απαντήσει καθαρά: γιατί το Καλέτζι παραμένει χωρίς νερό; Γιατί μια επισκευή που, όπως λένε οι κάτοικοι, δεν ξεπερνά ίσως τις 10.000 με 15.000 ευρώ, δεν έχει γίνει ακόμη; Γιατί οι κάτοικοι πρέπει να διαμαρτύρονται ξανά και ξανά για τα αυτονόητα; Και κυρίως, γιατί χρειάζεται να φτάνει μια τοπική κοινωνία στα όριά της για να ασχοληθεί η διοίκηση με ένα πρόβλημα επιβίωσης;
Το χειρότερο είναι ότι η κατάσταση αυτή ενισχύει μια πικρή αίσθηση στους δημότες: ότι ο κ. Τσίρκας ενδιαφέρεται κυρίως για την Αγία Μαρίνα, άντε και για τη Νέα Μάκρη, ενώ ο Μαραθώνας, το Γραμματικό, ο Βαρνάβας και οι οικισμοί τους αντιμετωπίζονται σαν υποσημείωση. Αν αυτή η εικόνα δεν ισχύει, τότε ο δήμαρχος έχει μία υποχρέωση: να το αποδείξει με έργα, όχι με λόγια. Να φέρει αύριο τα συνεργεία, να αντικαταστήσει τον σωλήνα, να λειτουργήσει το αντλιοστάσιο και να δώσει νερό στους κατοίκους.
Γιατί εδώ δεν χωρούν άλλες δικαιολογίες. Δεν μπορεί ένας δήμος που δοκιμάστηκε από φωτιές να αφήνει τους κατοίκους χωρίς νερό. Δεν μπορεί οι άνθρωποι που έζησαν την αγωνία της καταστροφής να βιώνουν τώρα και την ταλαιπωρία της εγκατάλειψης. Δεν μπορεί ο δήμαρχος να εμφανίζεται μόνο εκεί όπου τον βολεύει πολιτικά και να απουσιάζει από εκεί όπου η ανάγκη είναι πραγματική.
Το Καλέτζι δεν ζητά χάρη. Ζητά το αυτονόητο. Νερό. Σεβασμό. Ισότιμη αντιμετώπιση. Και ο κ. Τσίρκας, αν θέλει να λέγεται δήμαρχος όλου του Δήμου Μαραθώνα και όχι επιλεγμένων περιοχών, οφείλει να σταματήσει την αδιαφορία και να δώσει λύση τώρα.
Γιατί όταν ένα χωριό μένει χωρίς νερό επί ημέρες, δεν φταίει μόνο ένας καμένος σωλήνας. Φταίει και μια δημοτική αρχή που δεν μπορεί —ή δεν θέλει— να κάνει τα αυτονόητα.
