ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ

Αυτό που ετοιμάζει ο Γιάννης Χατζηθεοδοσίου για την Κυριακή 15 Μαρτίου στην Αγία Βαρβάρα δεν είναι πολιτική ανακοίνωση υποψηφιότητας για την Περιφέρεια Αττικής. Είναι κακοστημένη παράσταση δύναμης, με όλα τα υλικά του παλιού, φθαρμένου και αποκρουστικού πολιτικού μηχανισμού: τηλέφωνα, πιέσεις, καταγραφή παρουσιών, απειλές προς τους απόντες και κόσμο που επιστρατεύεται ακόμη και από όλη την Ελλάδα για να γεμίσει το κάδρο.

Όταν ένας υποψήφιος για την Περιφέρεια Αττικής δεν μπορεί να στηριχθεί στη φυσική απήχηση που έχει στην ίδια την Αττική και αναγκάζεται να απλώσει προσκλητήριο σε Τρίκαλα, Πρέβεζα, Αιτωλοακαρνανία και όπου αλλού βρεθεί πρόθυμος μηχανισμός, τότε δεν μιλάμε για πολιτική δυναμική. Μιλάμε για πανικό. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που καταλαβαίνει ότι η υποψηφιότητά του δεν σηκώνεται από την κοινωνία και προσπαθεί να τη φουσκώσει με μεταφερόμενο πλήθος, σαν να στήνει εμποροπανήγυρη εντυπώσεων.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι πληροφορίες για call center, μαζικά τηλεφωνήματα, οργανωμένη πίεση και ακόμη χειρότερα για παρουσιολόγιο και απουσιολόγιο, αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο αυτής της “πρώτης συγκέντρωσης”. Δεν καλεί πολίτες να τον ακούσουν. Στρατολογεί κόσμο για να τον μετρήσει. Δεν ζητά στήριξη. Απαιτεί υποταγή. Δεν χτίζει πολιτική σχέση. Στήνει μηχανισμό επιτήρησης.

Τι ακριβώς σημαίνει “απουσιολόγιο” σε μια πολιτική συγκέντρωση; Ότι όποιος δεν πάει, καταγράφεται. Ότι όποιος δεν χειροκροτήσει, μπαίνει στο στόχαστρο. Ότι όποιος δεν δώσει το παρών, θεωρείται ύποπτος απειθαρχίας. Αυτή δεν είναι δημοκρατική κινητοποίηση. Είναι πολιτικός τραμπουκισμός με κοστούμι. Είναι η πιο χυδαία εκδοχή της παλαιοκομματικής νοοτροπίας: “ή έρχεσαι ή θα το πληρώσεις”.

Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική και ταυτόχρονα αποκαλυπτική. Ένας επίδοξος περιφερειάρχης που αντί να βγει μπροστά με θέσεις, πρόγραμμα και πραγματικό έρεισμα στην κοινωνία, επιλέγει να κάνει πρεμιέρα με εισαγόμενο κοινό, τηλεφωνική τρομοκρατία και λογικές φακελώματος. Αυτό δεν δείχνει δύναμη. Δείχνει αδυναμία, ανασφάλεια και απόγνωση. Δείχνει έναν υποψήφιο που ξέρει ότι χωρίς μηχανισμό η πλατεία δεν γεμίζει, χωρίς πίεση ο κόσμος δεν κινείται και χωρίς φόβο η υποψηφιότητά του δεν πείθει.

Η πολιτική, όμως, δεν είναι παρουσιολόγιο. Δεν είναι call center. Δεν είναι απουσιολόγιο. Δεν είναι “φέρε κόσμο απ’ όπου βρεις για να δείξουμε ότι υπάρχουμε”. Όποιος ξεκινά έτσι, αποδεικνύει από την πρώτη κιόλας μέρα ότι δεν εμπνέει κοινωνικό ρεύμα, αλλά κατασκευάζει ψεύτικη εικόνα. Και όποιος χρειάζεται να απειλεί έμμεσα τους απόντες για να εμφανίσει δύναμη, στην πραγματικότητα έχει ήδη ομολογήσει τη γύμνια του.

Η Κυριακή 15 Μαρτίου, λοιπόν, κινδυνεύει να μείνει όχι ως η μέρα μιας μεγάλης πολιτικής ανακοίνωσης, αλλά ως η μέρα που αποκαλύφθηκε ότι πίσω από τη δήθεν “δυναμική υποψηφιότητα” κρύβεται ένας μηχανισμός φόβου, καταγραφής και πανελλαδικής επιστράτευσης κομπάρσων. Και αυτό είναι το πιο βαρύ πολιτικό κατηγορητήριο για όποιον θέλει να εμφανίζεται ως αυριανός περιφερειάρχης.