Η ατάκα της ημέρας

  • Ο κοντός αλαζόνας δήμαρχος που ζητάει προμήθεια πιο πολλά από αυτά που θα βγάλει ο εργολάβος. Σε λίγο κανείς δεν θα πλησιάζει σε έργα του μη παραλιακού δήμου.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ένας βουλευτής, μια μεγάλη αλαζονεία, ένα βαρύ πολιτικό τέλος

Ένας βουλευτής, μια μεγάλη αλαζονεία, ένα βαρύ πολιτικό τέλος

Στα παλιά τα χρόνια, κάπου στην Αττική, κυκλοφορούσε μια ιστορία που οι παλαιότεροι τη διηγούνταν όχι για να φωτογραφίσουν πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά για να θυμίζουν σε όσους ασχολούνται με τα κοινά ότι η πολιτική έχει μνήμη. Και κυρίως έχει κρίση. Την κρίση του λαού.

Λέγεται, λοιπόν, πως ένας βουλευτής, εκλεγμένος επί δεκαετίες, είχε συνηθίσει τόσο πολύ την καρέκλα, ώστε άρχισε να πιστεύει πως η εκλογή του ήταν περίπου αυτονόητη. Πέρασαν κυβερνήσεις, άλλαξαν εποχές, άλλαξαν πολιτικές ισορροπίες, όμως εκείνος παρέμενε πολιτικά στάσιμος. Δεν αξιοποιήθηκε ουσιαστικά από καμία κυβέρνηση, δεν άφησε πίσω του κάποιο μεγάλο έργο, δεν κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με μια πραγματική προσφορά που να μείνει στον τόπο.

Και όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι το πολιτικό έδαφος κάτω από τα πόδια του χανόταν, αντί να σκύψει το κεφάλι και να ακούσει τον κόσμο, έκανε το ακριβώς αντίθετο. Φόρεσε το κοστούμι της αλαζονείας.

Οι πολίτες τον ρωτούσαν: «Γιατί αυτό να γίνει έτσι; Γιατί δεν ακούτε τη γνώμη μας; Γιατί δεν συζητάτε με την κοινωνία;». Και εκείνος, αντί να απαντήσει με επιχειρήματα, αντί να δείξει σεβασμό στους ανθρώπους που τον εξέλεγαν τόσα χρόνια, φέρεται να απαντούσε με εκείνη τη φράση που συμπυκνώνει όλη την πολιτική έπαρση: «Σιγά μην σας ρωτήσω. Εγώ αποφασίζω και διατάσσω».

Μόνο που στην πολιτική, όποιος αποφασίζει χωρίς να ρωτάει, κάποια στιγμή μένει μόνος του να διατάσσει τον εαυτό του.

Γιατί ο λαός μπορεί να αργεί, αλλά δεν ξεχνά. Μπορεί να ανέχεται, αλλά δεν συγχωρεί την περιφρόνηση. Μπορεί να δίνει ευκαιρίες, όμως όταν νιώσει ότι τον αντιμετωπίζουν σαν διακοσμητικό στοιχείο, τότε απαντά με τον πιο καθαρό και αμείλικτο τρόπο: στην κάλπη.

Έτσι και έγινε. Στις επόμενες εκλογές, ο άλλοτε πανίσχυρος πολιτικός παράγοντας βρέθηκε εκτός παιχνιδιού. Ο λαός τον έστειλε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Και το πιο ειρωνικό; Δεν κατάφερε ποτέ ούτε ένα απλό δημοτικό καφενείο της περιοχής του να δημοπρατήσει. Τόση εξουσία, τόση αυτοπεποίθηση, τόση αλαζονεία, και στο τέλος ούτε ένα μικρό έργο με ουσιαστικό αποτύπωμα.

Βεβαίως, η ιστορία αυτή ανήκει στο παρελθόν. Δεν πιστεύουμε ότι έχει καμία σχέση με τη σημερινή εποχή, ούτε ότι μπορεί να επαναληφθεί αυτούσια στα σημερινά πολιτικά χρονικά. Απλώς τη θυμόμαστε για έναν λόγο: για να μαθαίνουν κάποιοι ότι η πολιτική δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Οι καρέκλες δεν είναι κληρονομικές. Οι πολίτες δεν είναι υπάλληλοι κανενός. Και όποιος μπερδεύει την εντολή του λαού με λευκή επιταγή, αργά ή γρήγορα θα ανακαλύψει ότι η αλαζονεία πληρώνεται. Ακριβά.

powered by social2s