Ο δήμαρχος Μαρκοπούλου, Κωνσταντίνος Αλλαγιάννης, βρίσκεται πλέον με την πλάτη στον τοίχο. Και αυτή τη φορά δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη πολιτική αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση, αλλά για ένα εξαιρετικά σοβαρό οικονομικό ζήτημα, το οποίο απειλεί να καθορίσει το μέλλον του Δήμου και των δημοτών του: τις διαπραγματεύσεις με την ΕΥΔΑΠ για την παραχώρηση του δικτύου ύδρευσης και την ανάληψη της διαχείρισής του.
Το πρόβλημα είναι ότι ο Δήμος προσέρχεται σε αυτές τις διαπραγματεύσεις κουβαλώντας ένα σημαντικό οικονομικό βάρος. Οι οφειλές προς την ΕΥΔΑΠ, που σύμφωνα με τις καταγγελίες και τις πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί φτάνουν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα και συγκεκριμένα, στο ποσό της τάξης των 6 εκατομμυρίων ευρώ, αποτελούν σοβαρό διαπραγματευτικό μειονέκτημα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από τον Ιανουάριο του 2024, σε δημοτική απόφαση και σχετική συζήτηση, γινόταν αναφορά σε πιθανό αντισταθμιστικό όφελος για τον Δήμο, όπως η διαγραφή χρέους 3,5 έως 4 εκατομμυρίων ευρώ προς την ΕΥΔΑΠ. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι το ζήτημα των οφειλών δεν είναι καινούργιο ούτε προέκυψε ξαφνικά. Είναι ένα πρόβλημα που απαιτεί συγκεκριμένες απαντήσεις και οικονομική διαφάνεια.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πολιτικό αδιέξοδο του κ. Αλλαγιάννη.
Πώς μπορεί ένας Δήμος που έχει συσσωρεύσει τόσο σημαντικές υποχρεώσεις απέναντι στην ΕΥΔΑΠ να προσέλθει με ισχυρή διαπραγματευτική θέση και να απαιτήσει ουσιαστικά ανταλλάγματα; Πώς θα διεκδικήσει χρήματα για τις υποδομές, έργα για το Μαρκόπουλο και το Πόρτο Ράφτη, επενδύσεις στα δίκτυα και αντισταθμιστικά οφέλη, όταν η ίδια η οικονομική του κατάσταση αποτελεί βασικό εμπόδιο στη διαπραγμάτευση;
Η παραχώρηση του δικτύου ύδρευσης δεν είναι μια απλή διοικητική διαδικασία. Είναι μια απόφαση στρατηγικής σημασίας, με συνέπειες που θα επηρεάζουν την περιοχή για δεκαετίες. Ο Δήμος δεν παραδίδει απλώς σωλήνες και εγκαταστάσεις. Παραδίδει ένα σημαντικό περιουσιακό και λειτουργικό στοιχείο, το οποίο θα έπρεπε να αξιοποιήσει ως διαπραγματευτικό πλεονέκτημα για να εξασφαλίσει συγκεκριμένα οικονομικά και αναπτυξιακά οφέλη.
Αντί γι' αυτό, κινδυνεύει να βρεθεί στη θέση εκείνου που περισσότερο προσπαθεί να διευθετήσει τις υποχρεώσεις του παρά να διεκδικήσει το μέλλον του τόπου.
Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: Ποιος ευθύνεται που ο Δήμος έφτασε σε αυτή την κατάσταση;
Η κακοδιοίκηση, η κακοδιαχείριση και η απουσία ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού για την οικονομική βιωσιμότητα της υπηρεσίας ύδρευσης είναι ζητήματα που η σημερινή διοίκηση οφείλει να απαντήσει με στοιχεία. Δεν αρκούν οι γενικόλογες αναφορές σε οικονομικές δυσκολίες ούτε οι επικοινωνιακές διαβεβαιώσεις ότι όλα βρίσκονται υπό έλεγχο.
Υπάρχει, μάλιστα, και ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα: οι δημότες πληρώνουν τους λογαριασμούς του νερού, ενώ ο Δήμος καλείται να διαχειριστεί συσσωρευμένες οφειλές και οικονομικές εκκρεμότητες. Τον Ιούνιο του 2025 δημοσιεύθηκαν αναφορές για κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών του Δήμου από την ΕΥΔΑΠ λόγω οφειλής. Παράλληλα, το Δημοτικό Συμβούλιο κλήθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους να εξετάσει συμπληρωματική σύμβαση ρύθμισης οφειλών. Πρόκειται για εξελίξεις που απαιτούν πλήρη οικονομική ενημέρωση των πολιτών.
Ο κ. Αλλαγιάννης πρέπει να απαντήσει δημόσια:
-
Γιατί το σύνολο των οφειλών προς την ΕΥΔΑΠ, έχει φτάσει στα 6.000.000 ευρώ;
-
Πόσα χρήματα έχουν εισπραχθεί από τους καταναλωτές και πόσα έχουν αποδοθεί;
-
Ποια συγκεκριμένα αντισταθμιστικά οφέλη διεκδικεί ο Δήμος;
-
Πόσα χρήματα θα εξασφαλιστούν για τον Δήμο από την παραχώρηση του δικτύου;
-
Ποια διαγραφή οφειλών ή άλλος οικονομικός συμψηφισμός βρίσκεται στο τραπέζι;
Το Μαρκόπουλο και το Πόρτο Ράφτη δεν μπορούν να γίνουν θεατές μιας διαπραγμάτευσης στην οποία ο Δήμος θα προσέλθει απολογούμενος για τα οικονομικά του προβλήματα.
Η σημερινή διοίκηση δεν έχει την πολυτέλεια να διαπραγματευτεί χωρίς σχέδιο, χωρίς ισχυρές απαιτήσεις και χωρίς διασφαλισμένα ανταλλάγματα.
Ο Αλλαγιάννης καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του Δήμου και όχι απλώς να διαχειριστεί τις οικονομικές εκκρεμότητες που έχουν συσσωρευτεί.
Γιατί, εάν η παραχώρηση του δικτύου στην ΕΥΔΑΠ καταλήξει σε μια συμφωνία χωρίς ουσιαστικά οφέλη για την τοπική κοινωνία, το κόστος δεν θα είναι μόνο οικονομικό. Θα είναι και πολιτικό.
Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι γιατί ο Δήμος δεν πήρε περισσότερα, αλλά γιατί η διοίκησή του δεν φρόντισε να έχει τη διαπραγματευτική δύναμη να τα διεκδικήσει.
