Οι δημοτικές εκλογές του 2028 μπορεί να απέχουν ακόμη αρκετό χρονικό διάστημα, όμως στον Δήμο Ωρωπού φαίνεται πως η προεκλογική περίοδος έχει ήδη ξεκινήσει. Και μάλιστα όχι με τους καλύτερους οιωνούς για εκείνους που φιλοδοξούν να εμφανιστούν ως ενωτική δύναμη και να διεκδικήσουν τη διοίκηση του Δήμου. Οι πρώτες παρασκηνιακές συζητήσεις, οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι διαφορετικές στρατηγικές έχουν αρχίσει να δημιουργούν ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο πολιτικό αλαλούμ παρά οργανωμένη προσπάθεια συγκρότησης μιας ενιαίας δημοτικής παράταξης.
Σύμφωνα με όσα συζητούνται, Δημητρίου, Καμπιώτης, Μπιλίρης, Στεφανουδάκης, Θεοδωρόπουλος, ο γνωστός από τα πολλά βίντεο κύριος Λίτσας, καθώς και τέσσερις με πέντε ακόμη παράγοντες, μαζί με δημοτικούς συμβούλους, συναντήθηκαν σε μάντρα οικοδομικών υλικών, προκειμένου να συζητήσουν το μέλλον της παράταξης και, κυρίως, να αποφασίσουν ποιος θα είναι εκείνος που θα ηγηθεί της προσπάθειας στις εκλογές του 2028.
Μόνο που εκεί όπου θα περίμενε κανείς να υπάρξει συνεννόηση, διάλογος και διάθεση για συμβιβασμούς, εμφανίστηκαν οι προσωπικές φιλοδοξίες. Και όπως φαίνεται, οι υποψήφιοι αρχηγοί δεν είναι και λίγοι!
Αναμενόμενη ήταν η στάση του κυρίου Λίτσα, του ανθρώπου που έχει συνδέσει την παρουσία του με τα πολλά βιντεάκια και τις συνεχείς παρεμβάσεις. Ο ίδιος φέρεται να ξεκαθάρισε ότι ενδιαφέρεται να είναι υποψήφιος δήμαρχος. Με λίγα λόγια, δεν φαίνεται διατεθειμένος να περιοριστεί στον ρόλο του υποστηρικτή κάποιου άλλου.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο κύριος Δημητρίου, ο οποίος επίσης εξέφρασε την επιθυμία του να διεκδικήσει την ηγεσία της παράταξης. Ο κύριος Στεφανουδάκης άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε και ο ίδιος να είναι υποψήφιος, ενώ ανάλογη διάθεση φέρεται να εξέφρασε και ο κύριος Θεοδωρόπουλος.
Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά και τις υπόλοιπες προσωπικές φιλοδοξίες, καταλαβαίνουμε εύκολα ότι η συγκεκριμένη συνάντηση δεν είχε και πολλές πιθανότητες να καταλήξει σε συμφωνία.
Η εικόνα που προκύπτει θυμίζει πραγματικά τον Πύργο της Βαβέλ. Όλοι θέλουν να χτίσουν, όλοι θέλουν να βρίσκονται στην κορυφή, όλοι έχουν άποψη για το πώς πρέπει να προχωρήσει η παράταξη, αλλά κανείς δεν φαίνεται να ακούει πραγματικά τον διπλανό του. Ο καθένας μιλάει τη δική του πολιτική γλώσσα και, αντί να πλησιάζουν σε μια κοινή απόφαση, απομακρύνονται όλο και περισσότερο.
Και κάπου εκεί, όταν διαπιστώθηκε ότι η συνεννόηση δεν προχωρούσε και ότι η υπόθεση κινδύνευε να οδηγηθεί σε πλήρες αδιέξοδο, εμφανίστηκε ο κύριος Διονύσης Καμπιώτης. Σε ρόλο σχεδόν μεσσία, ανέλαβε, σύμφωνα με όσα μεταφέρονται, να βρει τη λύση και να πείσει τους υπόλοιπους να καταλήξουν σε έναν και μοναδικό υποψήφιο δήμαρχο.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι ποιον ακριβώς είχε στο μυαλό του όταν μιλούσε για έναν κοινό υποψήφιο. Γιατί, αν κρίνουμε από τις μέχρι τώρα εξελίξεις και από το γεγονός ότι ο ίδιος έχει δηλώσει πως θα είναι υποψήφιος δήμαρχος, δύσκολα μπορεί κανείς να αποκλείσει ότι ο άνθρωπος που θεωρεί κατάλληλο για να ενώσει όλους τους υπόλοιπους είναι ο ίδιος του ο εαυτός!
Εδώ βρίσκεται και το πολιτικό ενδιαφέρον της υπόθεσης. Μήπως ο κύριος Καμπιώτης αφήνει τους υπόλοιπους να εκδηλώνουν πρώτοι τις φιλοδοξίες τους, να δοκιμάζουν τις αντοχές τους και να εκτίθενται μέσα από τις δημόσιες τοποθετήσεις τους, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εμφανιστεί ως η μοναδική λύση; Μήπως επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που θα βάλει τάξη στο χάος και θα οδηγήσει την παράταξη στην ενότητα, με τον ίδιο φυσικά στην κορυφή;
Πρόκειται για ένα πολιτικό σενάριο που μένει να αποδειχθεί στην πράξη. Ωστόσο, η παρουσία του Καμπιώτη στη συγκεκριμένη συζήτηση και οι δικές του δηλωμένες φιλοδοξίες δημιουργούν εύλογα ερωτήματα.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και ο κύριος Λίτσας, ο οποίος, με βάση όσα έχουν γίνει γνωστά, δεν φαίνεται να έχει καμία διάθεση να κάνει πίσω. Και όταν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ήδη αποφασίσει ότι θέλουν να διεκδικήσουν τη δημαρχία, δύσκολα πείθονται να παραχωρήσουν τη θέση τους σε κάποιον άλλον. Το ίδιο ισχύει, φυσικά, και για όσους έχουν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας δικής τους υποψηφιότητας.
Το μεγάλο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς ποιος θα είναι ο υποψήφιος δήμαρχος το 2028. Είναι αν όλοι αυτοί μπορούν πραγματικά να συνυπάρξουν στην ίδια παράταξη. Γιατί μέχρι στιγμής τα σημάδια δεν είναι ενθαρρυντικά. Αντί για μια προσπάθεια διεύρυνσης και συσπείρωσης, παρακολουθούμε μια διαδικασία στην οποία περισσεύουν οι υποψήφιοι αρχηγοί και λείπει ο κοινός στόχος.
Και όσο πλησιάζει το 2028, οι προσωπικές φιλοδοξίες ενδέχεται να γίνουν ακόμη πιο έντονες. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, αντί να καταλήξουν σε έναν υποψήφιο, να οδηγηθούν σε πολλαπλές υποψηφιότητες και σε διάσπαση της παράταξης σε μικρότερα κομμάτια.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να λες ότι θέλεις να ενώσεις μια παράταξη και άλλο να μπορείς πραγματικά να το πετύχεις.
Στον Δήμο Ωρωπού, λοιπόν, προς το παρόν, όλοι θέλουν να κρατήσουν το τιμόνι, αλλά κανείς δεν φαίνεται να συμφωνεί ποιος θα καθίσει στη θέση του οδηγού. Και αν συνεχίσουν έτσι, στο τέλος μπορεί να μη χρειαστεί καν να τους κερδίσει κάποιος αντίπαλος. Θα έχουν καταφέρει μόνοι τους να χάσουν το παιχνίδι, πριν καν αρχίσει η προεκλογική μάχη του 2028!
