ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Η φετινή παρουσία του προέδρου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Όχι μόνο για το κόστος, αλλά κυρίως για το πού τελικά κατευθύνεται η προβολή ενός θεσμικού φορέα και ποιος είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής.

Την ώρα που χιλιάδες επαγγελματίες παλεύουν με την ακρίβεια, τη φορολογία, τα λειτουργικά έξοδα και την αγωνία για το αν θα μπορέσουν να κρατήσουν τις επιχειρήσεις τους όρθιες, φαίνεται πως για ορισμένους υπάρχει ένας διαφορετικός κανόνας: όταν πρόκειται για την προσωπική προβολή του προέδρου, οι δαπάνες μπορούν να γίνουν γενναιόδωρες.

Κέτερινγκ, γεύματα, φωτογράφοι, μουσική, ίντερνετ και μια ολόκληρη παραγωγή γύρω από την παρουσία του προέδρου. Και μάλιστα, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές, μεταξύ των σχετικών παροχών υπήρξε και επιχείρηση εστίασης από τις Σέρρες, ενώ η διοργάνωση πραγματοποιούνταν στη Θεσσαλονίκη.

Το ερώτημα είναι απλό και αφορά όλους τους επαγγελματίες που χρηματοδοτούν το Επιμελητήριο: ποιο ακριβώς ήταν το όφελος για τους επαγγελματίες από όλη αυτή τη δαπάνη;

Γιατί άλλο η θεσμική εκπροσώπηση ενός Επιμελητηρίου στη μεγαλύτερη οικονομική έκθεση της χώρας και άλλο η μετατροπή μιας θεσμικής παρουσίας σε σκηνικό προσωπικής προβολής.

Και μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και η θριαμβευτική επικοινωνιακή εικόνα. «Τεράστια επιτυχία» τα εγκαίνια, σύμφωνα με την επικοινωνία του Επιμελητηρίου. Μόνο που η πραγματικότητα δεν κρίνεται από τις φωτογραφίες, τα δελτία Τύπου και τα χαμόγελα μπροστά στις κάμερες.

Κρίνεται από την προσέλευση, την ουσία, την επαφή με την αγορά και — κυρίως — από το αν οι επαγγελματίες αισθάνονται ότι ο φορέας τους υπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα.

Γιατί το Επιμελητήριο δεν είναι προσωπικό γραφείο δημοσίων σχέσεων κανενός προέδρου. Τα χρήματα του Επιμελητηρίου δεν είναι προσωπικό πορτοφόλι και η θεσμική ιδιότητα δεν αποτελεί λευκή επιταγή για προσωπική προβολή.

Αν ο κ. Χατζηθεοδοσίου θέλει να φωτογραφίζεται, να προβάλλεται και να οργανώνει φιέστες προς όφελος της προσωπικής του εικόνας, ας το κάνει με δικά του χρήματα.

Όταν όμως ο λογαριασμός αφορά χρήματα των επαγγελματιών, τότε η κοινωνία δικαιούται να ζητά διαφάνεια, λογοδοσία και αποδείξεις για κάθε ευρώ.

Οι επαγγελματίες δεν χρειάζονται άλλες φιέστες. Χρειάζονται εκπροσώπηση.

Και κυρίως, χρειάζονται έναν πρόεδρο που να θυμάται ότι πρώτα υπηρετεί τον θεσμό και τους ανθρώπους που τον χρηματοδοτούν — και μετά την προσωπική του εικόνα.