Διαβάστε άρθρο που δημοσιεύετε σήμερα στην ηλεκτρονική εφημερίδα https://toedolio5.gr/toparchis/
Κάποιοι άνθρωποι, όσο κι αν αλλάξουν ρόλους, τίτλους ή προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παραμένουν ακριβώς οι ίδιοι. Είναι εκείνοι που, κάποτε, εμφανίστηκαν με μεγαλοστομίες και υποσχέσεις για «ανάπτυξη του τόπου», για «προβολή της περιοχής», μιλώντας για εφημερίδες, ρεπορτάζ και φωνή στους πολίτες.
Κάποτε, οι καλοπροαίρετοι επαγγελματίες, οι άνθρωποι της αγοράς, πίστεψαν σε αυτό το όραμα. Στήριξαν με ενθουσιασμό —και οικονομικά— την προσπάθεια, αγοράζοντας συνδρομές και διαφημίσεις. Μόνο που η εφημερίδα δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Και οι άνθρωποι που στήριξαν τότε το εγχείρημα έμειναν με τίτλους πληρωμών και ανοιχτές ερωτήσεις, αναρωτώμενοι αν η εμπιστοσύνη τους υπήρξε απλώς μια ευκαιρία για εξαπάτηση. Ο “εκδότης” που τους είχε πείσει με λόγια μεγάλα και όμορφα, εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις, αφήνοντας πίσω του απογοήτευση και ένα αίσθημα προδοσίας.
Τα χρόνια πέρασαν, όμως οι ιστορίες δεν ξεχνιούνται τόσο εύκολα. Και τώρα, ξαφνικά, ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται ξανά. Όχι ως εκδότης —εκείνη η ταυτότητα έχει χαθεί— αλλά ως “πολιτικός αναλυτής”, “μέντορας της δημοσιογραφίας”, “σωτήρας της αλήθειας”. Με αναρτήσεις, δηλώσεις και μεγαλοστομίες, επιχειρεί να πείσει το κοινό ότι τώρα έχει αλλάξει, ότι τώρα είναι η φωνή της αλήθειας. Για όσους θυμούνται όμως πώς ξεκίνησε και πώς έληξε η προηγούμενη ιστορία, το θέαμα προκαλεί, στην καλύτερη περίπτωση, γέλιο, και στη χειρότερη, οργή.
Η μνήμη μιας τοπικής κοινωνίας δεν σβήνει. Ο Ωρωπός θυμάται. Θυμάται τις υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, τις προσδοκίες που διαψεύστηκαν, τους ανθρώπους που εξαπατήθηκαν. Και βλέπει σήμερα τον ίδιο άνθρωπο να παριστάνει τον κριτή των πάντων, να δίνει μαθήματα ηθικής και επαγγελματισμού, ενώ το παρελθόν του παραμένει ανέγγιχτο και γεμάτο κενά.
Ίσως κάποια στιγμή, η σιωπηλή οργή των πολιτών να μετατραπεί σε συλλογική φωνή. Όχι για εκδίκηση, αλλά για δικαίωση και αξιοπρέπεια. Γιατί όσο υπάρχει ανοχή, όσο η κοινωνία επιτρέπει να ανακυκλώνονται οι ίδιοι κύκλοι υποσχέσεων και εξαπατήσεων, θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που παριστάνουν κάτι που δεν είναι. Και στον Ωρωπό, πλέον, έχουν μάθει να ξεχωρίζουν την αλήθεια από την απάτη, τη συνέπεια από τη φανφάρα, και τις πράξεις από τα λόγια. Όσο και να προσπαθήσει κανείς να ξαναγράψει το παρελθόν, η μνήμη δεν ξεγράφεται — και η κοινή γνώμη δεν παραπλανάται.
Και σαν να μην έφταναν όλα τα προηγούμενα, η ιστορία του έχει και συνέχεια, γεμάτη εντάσεις και αμφιλεγόμενες συμπεριφορές. Παλιά, όταν βρέθηκε στην περιοχή, υπήρξαν περιστατικά που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Ένα από αυτά ήταν η ένταση με έναν επιχειρηματία, η οποία έφτασε σε σημείο ώστε ο τελευταίος να σκέφτεται σοβαρά να καταθέσει μήνυση. Οι αντιπαραθέσεις αυτές δεν ήταν απλώς λόγια ή φήμες· είχαν πρακτικές συνέπειες, και όσοι βρέθηκαν κοντά παρατήρησαν ότι τα γεγονότα είχαν αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία. Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη, και πολλοί αναρωτήθηκαν πώς είναι δυνατόν κάποιος να εμφανίζεται ως “μέντορας” ή “αναλυτής”, ενώ στο παρελθόν οι πράξεις του είχαν προκαλέσει φόβο, δυσφορία και αμφιβολίες. Όταν εκείνο το επεισόδιο ολοκληρώθηκε και έφυγε από την περιοχή, ο ίδιος ταξίδεψε στη Σάμο, συνεχίζοντας την ίδια τακτική με υπερβολές και μεγαλοστομίες. Η παραμονή του εκεί δεν ήταν ανώδυνη ούτε για την τοπική κοινωνία ούτε για τους επιχειρηματίες που βρέθηκαν στο διάβα του.
Η φήμη του προηγούμενου περιστατικού τον ακολουθούσε, και πολλοί στην τοπική κοινωνία παρακολουθούσαν με ανησυχία τις κινήσεις του. Ακόμα και μακριά από τον Ωρωπό, η συμπεριφορά του φάνηκε να επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα: μεγαλοστομίες, υπόσχεση δράσεων που ποτέ δεν υλοποιούνται, και εντάσεις που αφήνουν πίσω τους απορίες και θύματα της εμπιστοσύνης που του έδειξαν.
