Σε πολιτικό φιάσκο εξελίχθηκε, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η εκδήλωση για τις γυναίκες που πραγματοποίησε πριν από λίγες ημέρες στην Παιανία η υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Σοφία Ζαχαράκη.
Η εικόνα που μεταφέρεται μόνο θετική δεν ήταν. Αντιθέτως, ήταν μια εικόνα πολιτικής αμηχανίας και χαμηλής απήχησης, η οποία δύσκολα μπορεί να κρυφτεί πίσω από επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις. Όπως αναφέρουν οι ίδιες πληροφορίες, στην εκδήλωση είχαν κληθεί περίπου 250 έως 300 γυναίκες, όμως στην αίθουσα δεν βρέθηκαν ούτε 40. Και αυτό από μόνο του συνιστά ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα.
Το πιο αποκαλυπτικό, ωστόσο, είναι ότι η χαμηλή προσέλευση δεν αποδίδεται σε οργανωτική αστοχία της τελευταίας στιγμής. Σύμφωνα με όσα λέγονται, το προηγούμενο διάστημα υπήρξε έντονη κινητοποίηση από το γραφείο της υπουργού, με επανειλημμένα τηλεφωνήματα προς τις προσκεκλημένες, ακόμη και τρεις ή τέσσερις φορές σε ορισμένες περιπτώσεις. Παρ’ όλα αυτά, η αίθουσα έμεινε σχεδόν άδεια.
Στην πολιτική, οι άδειες καρέκλες δεν είναι ποτέ απλώς άδειες καρέκλες. Είναι δείκτης απόστασης. Είναι ένδειξη αδυναμίας σύνδεσης με την κοινωνική βάση στην οποία απευθύνεται ένας πολιτικός. Και όταν μια εκδήλωση που έχει σαφή στόχευση —στη συγκεκριμένη περίπτωση το γυναικείο κοινό— δεν καταφέρνει να συγκινήσει ούτε τους ήδη προσκεκλημένους, τότε το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό. Είναι βαθύτερο και έχει σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά.
Η περίπτωση της Ανατολικής Αττικής είναι ακόμη πιο απαιτητική. Δεν πρόκειται για μια περιφέρεια που κερδίζεται με αποσπασματικές εμφανίσεις, με λίγες δημόσιες παρουσίες και με επικοινωνιακές κινήσεις περιορισμένης διάρκειας. Είναι μια περιοχή που απαιτεί σταθερή φυσική παρουσία, πολιτική δουλειά στο πεδίο, επαφή με τις τοπικές κοινωνίες και διαρκή σχέση με τους πολίτες. Όποιος εμφανίζεται περιστασιακά, είναι αναμενόμενο να εισπράττει και την αντίστοιχη ψυχρότητα.
Αυτό ακριβώς φαίνεται πως συμβαίνει και στην περίπτωση της κυρίας Ζαχαράκη. Η παρουσία της στην Ανατολική Αττική μοιάζει, κατά γενική ομολογία στην τοπική πολιτική συζήτηση, περισσότερο με αποσπασματική εμφάνιση παρά με σταθερή πολιτική αναφορά. Και όταν αυτή η αίσθηση παγιώνεται, τότε οι πολίτες —και ειδικά οι γυναίκες, στις οποίες επιχειρήθηκε να απευθυνθεί η συγκεκριμένη εκδήλωση— δεν ανταποκρίνονται ούτε από ευγένεια, ούτε από κομματική υποχρέωση.
Το αποτέλεσμα στην Παιανία, επομένως, δεν μπορεί να περάσει ως ένα απλό «κακό βράδυ». Ήταν μια ηχηρή προειδοποίηση. Μια προειδοποίηση ότι το πολιτικό κεφάλαιο δεν συντηρείται αυτόματα. Δεν αρκεί ένας τίτλος, ένα αξίωμα ή ένας μηχανισμός τηλεφωνημάτων για να γεμίσει μια αίθουσα και, πολύ περισσότερο, για να ξαναχτιστεί η σχέση με ένα ακροατήριο που δείχνει να έχει απομακρυνθεί.
Η εκδήλωση αυτή άφησε πίσω της περισσότερο προβληματισμό παρά πολιτικό αποτύπωμα. Και το ερώτημα πλέον είναι αν η κυρία Ζαχαράκη αντιλαμβάνεται το μήνυμα που εστάλη από την Παιανία ή αν θα επιλέξει να το προσπεράσει σαν να μην συνέβη τίποτα.
Γιατί στην πολιτική, η αδιαφορία του κόσμου είναι συχνά πιο ηχηρή από την ανοιχτή αποδοκιμασία. Και στην Παιανία, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο.
