Η υπόθεση της δεκαήμερης εμποροπανήγυρης στην Αρτέμιδα ξεσκέπασε με τον πιο ωμό τρόπο την πραγματική φυσιογνωμία του ΣΕΒΕΑ. Πίσω από τους βαρύγδουπους τίτλους και τη δήθεν εκπροσώπηση όλων των επαγγελματιών, αποκαλύφθηκε ένα σωματείο που στην πράξη δεν εκφράζει την τοπική αγορά, αλλά μόνο μια στενή ομάδα συμφερόντων.
Την ώρα που μια τέτοια διοργάνωση θα μπορούσε να φέρει κόσμο, κίνηση, κατανάλωση και οικονομική ανάσα στην πόλη μέσα στις γιορτές του Πάσχα( αφού συνοδευόταν από προβολή σε μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιοφωνικούς σταθμούς, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ισχυρή διαφήμιση για την Αρτέμιδα, προσελκύοντας δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες,) το ΣΕΒΕΑ επέλεξε να σταθεί απέναντι. Όχι απέναντι μόνο σε μια πρόταση. Απέναντι στην ίδια την προοπτική να ζωντανέψει η Αρτέμιδα.
Και εδώ αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα. Ποιον ακριβώς εκπροσωπεί το ΣΕΒΕΑ; Όλους τους επαγγελματίες της περιοχής ή μόνο ελάχιστα εμπορικά καταστήματα; Γιατί αν πράγματι εκπροσωπεί επαγγελματίες, βιοτέχνες και εμπόρους, τότε πώς γίνεται να αγνοεί επιδεικτικά καφετέριες, εστιατόρια, ταβέρνες, μίνι μάρκετ, περίπτερα, ξενοδοχεία, βενζινάδικα και δεκάδες άλλες επιχειρήσεις που θα είχαν άμεσο όφελος από την αυξημένη επισκεψιμότητα;
Η απάντηση είναι απλή και ενοχλητική: γιατί το ΣΕΒΕΑ δεν φαίνεται να λειτουργεί ως σωματείο όλης της αγοράς, αλλά ως μηχανισμός πίεσης υπέρ λίγων. Και όταν ένα σωματείο παύει να υπηρετεί το σύνολο και λειτουργεί επιλεκτικά, τότε δεν είναι θεσμικός φορέας. Είναι συντεχνία.
Το πιο προκλητικό είναι ότι εμφανίστηκε να μιλά εξ ονόματος όλων, την ώρα που πολλοί επαγγελματίες δεν γνώριζαν καν το θέμα ή δεν είχαν καν ερωτηθεί. Δηλαδή κάποιοι αποφάσισαν για όλους, χωρίς όλους. Αυτό δεν λέγεται εκπροσώπηση. Αυτό λέγεται ιδιοκτησιακή αντίληψη απέναντι σε ένα σωματείο και αυθαίρετο καπέλωμα της τοπικής αγοράς.
Αντί το ΣΕΒΕΑ να διεκδικήσει όρους σωστής οργάνωσης, κανόνες λειτουργίας και προστασία όλων των επαγγελματιών, προτίμησε το πιο βολικό: να υψώσει τείχος. Να πει ένα τυφλό “όχι”. Να μπλοκάρει τα πάντα. Να δείξει ότι προτιμά μια πόλη κλειστή, φοβική, χωρίς κίνηση, χωρίς επισκέπτες, χωρίς ανάπτυξη, αρκεί να μη θιγούν οι γνωστοί λίγοι.
Αυτή η στάση δεν είναι απλώς λανθασμένη. Είναι βαθιά υπονομευτική για την ίδια την Αρτέμιδα. Γιατί μια τοπική αγορά δεν επιβιώνει με μιζέρια, εσωστρέφεια και λογική απαγόρευσης. Επιβιώνει με επισκεψιμότητα, εξωστρέφεια, πρωτοβουλίες και κίνηση. Όποιος πολεμά αυτά τα στοιχεία, στην ουσία πολεμά την ίδια την πόλη.
Και ας σταματήσει επιτέλους το παραμύθι της δήθεν ενιαίας εκπροσώπησης. Όταν η πλειοψηφία των επαγγελματιών αισθάνεται ότι δεν εκφράζεται, τότε το πρόβλημα δεν είναι η εμποροπανήγυρη. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το σωματείο. Και όταν ακούγονται όλο και πιο έντονα σκέψεις για δημιουργία δεύτερου σωματείου, αυτό από μόνο του αποτελεί ηχηρό ράπισμα για τη σημερινή του λειτουργία.
Το ΣΕΒΕΑ οφείλει να απαντήσει καθαρά: είναι σωματείο όλων ή σωματείο των λίγων; Είναι φορέας ανάπτυξης ή μηχανισμός μπλοκαρίσματος; Εκπροσωπεί την αγορά της Αρτέμιδας ή απλώς χρησιμοποιεί την ταμπέλα της εκπροσώπησης για να επιβάλλει μια στενή γραμμή συμφερόντων;
Γιατί η εικόνα που έδωσε στο θέμα της εμποροπανήγυρης είναι αποκαρδιωτική. Ένα σωματείο φοβικό, κλειστό, αυτάρεσκο, αποκομμένο από την πραγματική οικονομία της περιοχής και εχθρικό απέναντι σε κάθε τι που δεν ελέγχει.
Από την άλλη δεν ενδιαφέρονται και για τους δημότες αφού τους στέρησαν ένα δεκαήμερο πανηγύρι. Ίσως οι δημότες θα πρέπει να σκεφτούν πολύ καλά ποιοι τους στέρησαν αυτό το πανηγύρι και να πράξουν δεόντος για τα δώρα του Πάσχα. Άλλωστε το εκπτωτικό χωριό δεν είναι μακριά και υπάρχει συγκοινωνία που συνδέει την Αρτέμιδα με το εκπτωτικό χωριό, αλλά και μία βόλτα στα εμπορικά της Αθήνας είναι ακόμα καλύτερα να κάνουν και μία βόλτα.
Η Αρτέμιδα δεν έχει ανάγκη από σωματεία-φρένο. Δεν έχει ανάγκη από επαγγελματίες της άρνησης. Δεν έχει ανάγκη από εκπροσώπους που θυμούνται την αγορά μόνο όταν θέλουν να τη χειραγωγήσουν.
Έχει ανάγκη από ανοιχτούς ορίζοντες, καθαρές κουβέντες και ανθρώπους που θέλουν την πόλη ζωντανή.
Και κυρίως, έχει ανάγκη να τελειώνει με όσους μιλούν στο όνομα όλων, ενώ στην πραγματικότητα δουλεύουν μόνο για τους λίγους.
