Στην πολιτική υπάρχουν στιγμές που οι μάσκες πέφτουν και τα σχέδια αποκαλύπτονται. Και στην περίπτωση του ζεύγους Σωφρόνη, τα πράγματα μοιάζουν πλέον ξεκάθαρα, όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστούν αλλιώς.
Από τη μία, ο Γιώργος Σωφρόνης εμφανίζεται να κινείται με φόντο μια υποψηφιότητα για τον Δήμο Σαρωνικού, έχοντας πολιτική αναφορά και στήριξη στον πρώην περιφερειάρχη Αττικής Γιώργο Πατούλη. Από την άλλη, η σύζυγός του, Βανίτα Σωφρόνη, φέρεται να προσανατολίζεται σε υποψηφιότητα ως περιφερειακή σύμβουλος με τον νυν περιφερειάρχη Νίκο Χαρδαλιά.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί δεν πρόκειται απλώς για δύο διαφορετικές προσωπικές επιλογές μέσα στην ίδια οικογένεια. Πρόκειται για μια πολιτική αντίφαση που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Διότι ο Νίκος Χαρδαλιάς έχει κάθε λόγο, θεσμικά και πολιτικά, να ελέγχει την προηγούμενη διοίκηση Πατούλη στην Περιφέρεια Αττικής. Δηλαδή, την ώρα που ο ένας πόλος του ζεύγους στηρίζει τον πρώην περιφερειάρχη, ο άλλος επιδιώκει να βρεθεί στο πλευρό εκείνου που καλείται να εξετάσει, να αποτιμήσει και να κρίνει την προηγούμενη περίοδο.
Με απλά λόγια; Το ζεύγος Σωφρόνη δείχνει να θέλει να είναι και με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα.
Αυτό δεν είναι πολιτική πολυσυλλεκτικότητα. Είναι πολιτικό βόλεμα. Είναι η παλιά γνώριμη λογική του «να είμαστε μέσα παντού», ώστε όποια πόρτα κι αν ανοίξει αύριο, να υπάρχει πρόσβαση, ρόλος και θέση. Και αυτή ακριβώς η λογική είναι που έχει κουράσει βαθιά τους πολίτες της Ανατολικής Αττικής. Γιατί η κοινωνία δεν ζητά άλλα διπλά παιχνίδια, ούτε οικογενειακές στρατηγικές επιβίωσης μέσα από πολλαπλές πολιτικές γραμμές. Ζητά καθαρές κουβέντες, ξεκάθαρες θέσεις και πρόσωπα που να μη μετρούν τα πάντα με όρους προσωπικής εξέλιξης.
Το ερώτημα λοιπόν είναι αμείλικτο: πού ακριβώς στέκεται πολιτικά το ζεύγος Σωφρόνη; Με τον Πατούλη ή με τον Χαρδαλιά; Με το παλιό ή με το νέο; Με αυτούς που κρίνονται ή με αυτούς που καλούνται να κρίνουν; Δεν γίνεται να υποστηρίζεις πολιτικά δύο αντικρουόμενες γραμμές και να περιμένεις από τους πολίτες να το θεωρήσουν φυσιολογικό. Δεν γίνεται να ζητάς εμπιστοσύνη, όταν εκπέμπεις ταυτόχρονα αντιφατικά μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση.
Και κάτι ακόμη: η Ανατολική Αττική έχει πληρώσει ακριβά τα λάθη, τις προσωπικές στρατηγικές και τις πολιτικές φιλοδοξίες που χτίστηκαν πάνω σε ισορροπίες, συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και δημόσιες σχέσεις. Δεν έχει ανάγκη από ακόμη ένα σχήμα που θα προσπαθήσει να πατήσει σε δύο βάρκες. Γιατί όποιος πατά σε δύο βάρκες, στο τέλος δεν υπηρετεί ούτε τον τόπο ούτε τους πολίτες. Υπηρετεί μόνο τον εαυτό του.
Αν ο Γιώργος Σωφρόνης θέλει να βοηθήσει τον Πατούλη για δήμαρχο Σαρωνικού, οφείλει να το πει καθαρά και να εξηγήσει με ποιους συμπορεύεται. Αν η Βανίτα Σωφρόνη θέλει να διεκδικήσει ρόλο στην Περιφέρεια με τον Νίκο Χαρδαλιά, επίσης οφείλει να το κάνει με καθαρό πολιτικό στίγμα. Αυτό όμως που δεν μπορεί να γίνει ανεκτό είναι η ταυτόχρονη επένδυση σε δύο αντίθετες πλευρές, λες και η πολιτική είναι προσωπική επιχείρηση διασφάλισης παντός καιρού.
Οι πολίτες δεν είναι αφελείς. Βλέπουν, κρίνουν και καταλαβαίνουν. Και όσο περισσότερο ξεδιπλώνεται αυτό το πολιτικό σκηνικό διπλής στόχευσης, τόσο ενισχύεται η αίσθηση ότι κάποιοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την αυτοδιοίκηση όχι ως χώρο προσφοράς, αλλά ως πεδίο συναλλαγής, προσωπικής δικτύωσης και οικογενειακής αναρρίχησης.
Η Ανατολική Αττική δεν θα απαλλαγεί ποτέ από τα λάθη του χθες, αν συνεχίσει να τα αναπαράγει με νέα πρόσωπα και παλιές μεθόδους. Και το ζεύγος Σωφρόνη οφείλει πλέον να δώσει καθαρές απαντήσεις. Όχι μισόλογα, όχι ισορροπίες, όχι διπλό ταμπλό.
Γιατί στην πολιτική, κάποια στιγμή, πρέπει να διαλέγεις πλευρά.
